Kemalat

Sayfa metni

K r M A I. A T gamber Efendimiz (s.a.v)'e üç adım geriden durulması gere­ kiyor. Fazla da sesimizi yükseltmememiz lâzım. Ancak - İran'dan gelen kadınlardı herhalde- ellerini ağızlarına koyup, çok acayip sesler çıkaranlar oluyordu. Bu tür hâdiseler de hu­ zur kaçırıyor, pek iyi olmuyor. Dengeyi İslam'ın edebine gö­ re iyi sağlamak gerekiyor. Mesela biz, Malezya'dan gelen ha­ cıların eğitim görerek geldiklerine şâhid olduk. Onlarda bir tebessüm, güleryüz vardı. Münâsebetleri de çok güzeldi. Çok hafif konuşuyorlar, bağırmıyorlar, birbirlerine çok saygı du­ yuyorlar, oradaki hacılara eziyet etmiyorlardı. Bir yer istendi­ ği zaman derhal veriyorlar. Çok iltifatlı kimselerdi. Hacı Ha­ şan Efendimiz'in tâbirini kullanayım isterseniz. Buyururlardı ki, bizim Türk Hacıları, orman yangmına benziyorlar. Mese­ la onlar hep Kur'an-ı Kerim'le meşgul olurken bizim hacıları­ mız: "Şu ipekliyi nereden aldın, şu kadifeyi kaça aldın. Hur­ ma almaya ne zaman gidiyoruz." gibi basitliklerle meşgûl oluyorlar. Müstesnaları olmakla birlikte ekseriyet bu ölçülerde. Me­ sela Ashabı Suffe'de oturacaktım. Tabiî bekliyorum bir kimse kalkarsa oturayım diye. Çünkü bu kutsal yerde kimseyi ren­ cide etmek doğru olmaz. Bir Türk hacısının yanında az bir yer vardı; şuraya oturabilir miyim derken, derhal ayağa kalk­ tı. Bâri ben kalkayım da sen otur! Sanki adama kalk ben otu­ rayım demişim gibi, derhal sert bir tavırla kalktı. Dedim ki: "Bak burası Rasûlullah (s.a.v.)'m huzuru, müsaitse oturaca­ ğım yoksa ben gidiyorum." Daha çok öfkelendi ve sinirli bir şekilde gülerek çekip gitti. Gördüm ki, çok bilinçsiz ve anla­ yışsız. Bizim insanların, sanki İzmir'e, Marmaris'e gelip tatil ya­ pıyormuş gibi havalan var. İbret almamız, derin düşüncelere dalmamız gerekirken, bakıyorsunuz Peygamber Efendimiz 278