Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Ana-Baba Hakkı Kıymetli kardeşlerim! Rabbimiz Teâlâ ve Tekaddes Hazretleri, âyet-i celîle-i cemilesinde buyuruyor: "Rabbin kulluğu yalnız kendisine yapmanızı, ana- babaya iyi davranmanızı emretti. Onlardan birisi veya her ikisi de senin yanında yaşlanırsa, onlara "öf bile deme! Onları azarlama, ikisine de güzel söz söyle! Ve ikisi için mer hametten tevazu kanadını ger ve de ki: Ey Rabbim! Onlar küçüklüğümde beni nasıl yetiştirmişlerse, Sen de onları esirge!" (İsrâ: 17/23) Bir gün Peygamberimiz (s.a.v.), Aişe-i Sıddîka (r.anhâ) validemizin dizinde uyuyordu. Mübârek yüzleri ayın on dördü gibi parlıyor idi. Aniden Aişe (r.anhâ) validemiz duygulandı. Gözyaşları Rasûlullah Efendimiz (s.a.v.)’in mübarek yüzüne düşünce Efendimiz (s.a.v.) uyandı. - Niçin ağlıyorsun yâ Aişe? - Aiıam, babam, canım sana kurban olsun Yâ Muhammed Mustafa (s.a.v.)! Mübârek yüzünüze bakıyorum, sonra bir de aya bakıyorum. Fakat ay, Sizin yüzünüzün güzelliği karşısında sönük kalıyor. Acaba mahşerde yüzünüzü göremeyen, nûr-ı Muhammedi’den mahrum olacak bir zümre bulunacak mı? diye ağlıyorum. Fahr-i Kainat Efendimiz (s.a.v.) buyurdu: “Ana-babasına asi olanlar mahşerde yüzümü göremeye ceklerdir.” 63