Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
61 AHâh Rasulü'nün Hadislerindeki İrfân Hâzineleri 61. BAB: KOMŞU HAKLARI HAKKINDA 457. Komşunun komşu üzerinde azîm [büyük] hakkı vardır. 458. Allah’a ve yevm-i kıyamete imanı olan kimse komşusuna ihsan etsin. 459. Komşuların haddi [sayısı] kırk hânedir. Yani bunun hâricine [dışın dakilere] “komşu” denilemez. 460. Komşusu aç ve kendisi tok olan bir merhametsiz mümin-i kâmil ola maz. 461. Komşusunun yiyecek bulamayıp da aç olarak yattığını bildiği halde, muavenette [yardımda] bulunmayan bir ganî [zengin,] kemâl-i imanla mevsuf [gerçek mümin] değildir, demektir. 62. BAB: MÜMİN KARDEŞLERİNİN İHTİYAÇLARINI GÖREN VE ONLARA HİZMET EDENLER HAKKINDA 462. Din kardeşinin dünyevî ve uhrevî bir müşkülünü [meselesini] hal leden kimse için, hac ve umre gibi bir sevap yazılır. 463.Şol bir kimse ki din kardeşinin ihtiyacını def1 eyler [görür], Cenab-ı Allâh’da o kimsenin hâcâtını reva eder, [ihtiyaçlarını giderir] 464. Bir kul din kardeşinin muavenetinde [yardımında] bulundukça, Cenab-ı Allâh’da o kula muavenet [yardım] buyurur. 465. Kavmin hâdimi, sevap almak için cümlesinin fevkindedir. [Bir top luma hizmet eden kimse, o topluluğun içinde mükâfatı en çok olandır.] 466. Kendisine iltica edenlerin recâsını kat1 eyleyenin, recâsını Cenab-ı Allah terviç eylemez. [Kendisinden yardım ümit edenleri geri çevi ren kimselerin ümitlerini Allah boşa çıkarırır.]