Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
HULÛSÎ dîvâni IV199 199. Hacı Haşan Efendi, a.g.e, 153 200. İslâmî ölçüler içinde, ailevî muhabbetin en güzel örneklerini bir likte yaşadıkları Âişe hânımı kaybedince, Şeyh Mustafa Efendi (k.s.) bu şiiri yazmışlardır. (Hact Haşan Efendi, a.g.e., s. 153) Âİ- şe Hanım, faziletli, yüksek seciyeli, aşk-ı tlâhî’nin tesiri ile daima âh u enin eden, hanımefendiliğin mücessem timsâli bir insandır. Niğde'de ki Şeyhlerden biri, Şeyh Mustafa Efendi'ye “Âişe isim li bir hanımının bulunup bulunmadığını sorar ve ilaveten: Birkaç aydır rüyamda Rasûlüllah Efendimiz'in huzurunda hizmet eden bir hatunu görür oldum. “Ey Allah’ın Resulü bu hatun kimdir?” diye sorduğumda “Bu hanım Yahyalılı Mustafa Efendi’nin hanımı dır. Vefat edeli üç ay olmuştur, üç aydan beri hizmetimizle meşgul dür.” buyurdular. “Hangi ameli ile bu iltifata nail oldu?” "Haram dan kendisini o kadar muhafazaya çalıştı ki, kadınlığa ait hiçbir şe yini yabancıların göreceği yere koymadı. İşte bu iffeti kendisini bu mertebeye ulaştırdı.” buyurdular. (Komisyon, a.g.e., s. 64) 1. Firkat-i elemin yaktı özümü Yaş ile doldurdu iki gözümü Kimlere yapayım artık nazımı Bizim görüşmemiz mahşere kaldı 200 2. Takdîr-i ezele razıyım Mevlâ l’tâ-yı sabrile gönlümüz doyla Mevtadır kalbimiz "el-aman!" sağla Bizim görüşmemiz mahşere kaldı 176