Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Cana can katan bu bayram, dünyayı cennet gibi yapmış. Bırak, bütün kardeşler İzzetle safâ bulsunlar. Ben senin kaşlannın hilâlini; yani ay gibi olan kavisini görmeden bayram etmem ve cennet-i a’lâda olsam mâtem elbisesini çıkarmam. Ey melek yüzlü, ayrılığının derdiyle oturup kaldım. Senin mihrâbından ayrı kal dıkça bayram namazı kılamam. Dert ve üzüntü yemeğim, elem nzkım, yaralı gönlümün kanını içiyorum. Ah ü feryâd arkadaşım, inlemek sâzım, sevda hastalığı dostum ve sevgilini. Senin kırmızı dudağının ayrılığıyla gönlüm nasıl kan olmasın? Sensiz hûrî ye gıl- mân ile rûhuma istiğna gelmez; gönlüm onlarla teselli bulmaz. Ey gonca dudaklı, gönül bülbülü senin için deli olurken, dünya güzelliklerini sey retmeyi istemek mümkün mü? Hz. Mevlâ sana bir daha kavuşmayı nasib ederse, Es’ad perişan olduğuna üzül mez. - . 147