Sayfa metni
Oğiunu Kurban Etmesi / 171 Cebrâil -aleyhisselâm- makâmında tekbîre başla yıp tamamında yere indi ve İbrahim -aleyhisselâm-’a: - Hak teâlâ sana selâm edip buyurdu ki, bu koçu kulum İsmail için fedâ ve zebh eylesin, ikisinden de ka bul ettim, deyip kerem ve İnayetini tebliğ buyurdukta İb- râhim -aleyhisselâm- geri döndü ki İsmâil -aleyhisse- lâm-’ın ellerini ve ayaklarını çöze. Gördü ki İsmail’in el leri ve ayakları çözülmüş ayak üzre durur. Dedi ki: - Ey oğul senin bağını kim çözdü? İsmâil: - Kurban ihsan buyuran Vâhib'ül-atâyânın lütuf ve keremiyle çözüldü. O koçu zebh edip fedâ ettiklerinde İsmâil -âleyhis- selâm- babasına dedi ki: - Ey Babacığım, sen mi cömertsin, ben mi cömer dim? - Ben cömerdim ki sencileyin eşi bulunmaz evlâdı ferman-ı ilâhiyeye imtisâlen zebhe yani kurban etmeye mübaşeret ettim. - Belki ben sizden cömerdim. Siz benim gibi evlâ dı fedâ ettiyseniz de benim bedelimin kerem-i Hû da’dan ihsan buyurulması ricâ olunur. Benim ise bir ca nım vardır. Bir daha geri gelmesi ümit olunmazken onu Allah rızâsına fedâ eyledim, dediğinde Hak Sübhânehû hazretleri azamet ve celâliyle buyurdu kİ: - Cevâd u Kerîm ancak benim. Zîra ikinizden de kabul edip ibrâhim’e zebh sevabını verdim ve oğlunu hayyen yani canlı olarak kendine bağışladım. İsmâil’e