Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
27 Allah Rasulü'nün Hadîslerindeki İrfan Hâzineleri 22. BAB: ASHAB VE ASHÂRA [HZ PEYGAMBERİMİZİN AK RABASINA] SAYGI VE ONLARIN HAKKINDA NASIL KONUŞULACAĞI 150. Sahabemi bana terk ediniz. Nefsim kendi yedinde [elinde] olan Cenab-ı Allah’a kasem [yemin] ederim ki; fukara ve zuafaya [fakir ve za yıflara] cebel-i Uhud sikletinde [Uhud Dağı ağırlığında] altın infak etseniz, onların amelinin sevabı gibi bir sevaba nâil olamazsınız. 151. Ashab ve ashânmı [akrabamı] bana terk ediniz. Onların aleyhinde itâle-i lisan [dil uzatmak] ile bana eziyet verenleri, yevm-i kıyamette cenab-ı Allah muazzeb buyursun, [azap etsin] 152. Şehidlerin büyüğü, hazreti Hamza bin Abdülmuttalip’tir. 153. Şühedanın [şehitlerin] büyüğü, İmam Ali hazretleri’nin biraderi olan Cafer bin Ebi Talip’tir. 154. Ashabımdan birine seb ve şetm edene [sövene] cenab-ı Hak la'net etsin. 155. Ashabımdan birini seb ve şetm edenlere [sövüp sayanlara], Cenabı Allah ile melâike-i kiram ve cemî‘-i nâsın [bütün insanların] ia‘neti ol sun. 156. Ümmetim miyanında [arasında] en sahî [cömert] olan Muaviye’- dir. Yâ Rabbi! Muaviye’yi hâdî ve mehdî [hidâyet edici ve hidâyete erişmiş] kıl. 157. Yâ Rabbi! İlm-i hesap ve kitâbı [hesap ve yazı ilmini] Muaviye’ye ta‘lim [öğret] ve kendisini azab-ı âhiretten [cehennem azabından] mu hafaza buyur. 158. Tahkîken [muhakkak ki], ümmetimin en ziyade [en fazla] edep sizi, ashab-ı kiramımın aleyhinde itâle-i lisana [dil uzatmaya] cür’et ve cesaret eden eşirrâdır [şerlilerdir].