Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
4. Beyaz Ölüm (Mevt-i Ebyad): Nefsin açlığa da yanıp şikâyet etmemesidir. Zikri geçen kızıl, siyah, yeşil ve beyaz ölüm türle rinin her birisi nefsi bilmeye (marifet) sebep oldu ğundan dolayı hadîste geçen “ ölünüz/mûtû” em rinden murâd mârifettir. Yâni bu ifâde tam olarak, söz konusu ölümler sayesinde ölmezden evvel nef sinizi biliniz ki, Cenâb-ı Hakk’ı bilmiş olasınız an lamına gelmektedir. Yine Hz. Peygamber bir hadîs-i kudsîde şöyle bu yurmaktadır: “Cenâb-ı Hak der ki, kulum Bana, ben kendisini sevinceye dek, nafile ibâdetlerle yakınlaş maya (kurbiyyet) devam eder. Ben onu sevince, onun işitme, görme, konuşma ve dokunma yetisi (kuvve) Ben olurum”47 Burada işâret edilmek istenen husus şudur: Kim nefsini öldürürse bütün varlığını Hakk’ın varlığı olarak görür ve bilir. Yâni nefsini öl düren kimse aslında görür ki insanı diğer varlıklar dan üstün kılan tüm vasıfların gerçek sâhibi ve ona bu özellikleri ihsân eden ancak Cenâb-ı Hak’tır. İn san olarak bildiğimiz mahlûkun varlığı, tamâmen bir iflâstan ibârettir. Şöyle ki kulağımızın, gözümü zün, dilimizin ve ellerimizin varlığı tamâmen Cenâb-ı Hakk’ındır. Bu organlar bize kulluk vazifelerimizi yerine getirmek üzere Allah tarafın dan ödünç olarak verilmiştir. Bilinmelidir ki, Şeyh-i Ekber’in tartışma ve araştırmaya konu olan bu gibi ifâdeleri fenâ-fıllah makamına mahsûstur. 47 Buhârî, Rikâk, 38 (6502). 59