Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
152 / Musahabe 3 --------------------------------------------------------------------- “Eğer bir kimse fîsebîiillah muhaceret ederse yer yüzünde hayr-ı kesîr ve bolluk bulur. Ve eğer bir kimse Allah teâlânın rızâsını talep ve Rasûlüne itâat için hicret edici olduğu halde hanesinden çı kar da sonra yolda matlûbuna kavuşmadan mevt erişirse yani ölürse onun ecri muhakkak Allah te- âlâ üzerine olur. Allah teâlâ kullarının günahlarını setredici ve hicretlerine sevap ihsân etmekle mer hamet buyurucudur.”119 Fîsebîiillah hicret, Cenâb-ı Allah’ın dînini ikâme ve Rasûlüne muâvenet ve sünnetini ihyâ etmek maksar dıyla vâkî olan hicrettir. Hicrete mânî olan başlıca iki sebep vardır: 1- İnsanın vatanında olan alâkası ve mümkün mertebe rahat ve refâheti sebebiyle vatanından ayrılır sa bir takım mihnet ve meşakkate ve maîşet darlığına dûçâr olarak sefil olacağını teemmül etmesi. Cenâb-ı Hak -azze ve celle- hazretleri bu teemmü le mukâbil rızk-ı kesîr ve vüs’at-ı maîşete nâil kılacağı nı beyân ile cevap vermiştir. 2- Matlûbuna vâsıl olamamak korkusudur ki buna da Cenâb-ı Hak hazretleri: “Cenâb-ı Allah’ın ve Rasûlünün rızâsını talep etmek üzere evinden muhacir olarak çıktıktan sonra yolda vefat eden kimsenin ecrinin noksan olmayacağını...” beyân ile cevap vermiştir. 119. Nisâ Sûresi /100

