Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
84 Kenzü’l -İrfan Fî Ehâdis-i Nebiyyi’r-Rahmân 688. Bir müslim meyyitin [ölünün] üzerine, müslimînden yüz kişi namaz kılarsa mağfur olur [bağışlanır], 689. Muhtaç bir meyyiti [ölüyü] tekfin eyleyen [kefenleyen] mümini, Cenab-ı Allâh cennet sündüsü [ipeği] ile iksâ eder [giyindirir]. 88. BAB: VASİYET VE VASİYETİN TERKİ 69O.Terk-i vasiyet, dünyada ayıp ve âr olduğu gibi, ukbâcada bâis-i şeyn ve nâr olur. [Vasiyet yazmamak dünyada ayıplanmaya, âhirette kötülenmeye ve cehenneme sebeptir.] 691 . Mahrum şol bir kimsedir; ki vasiyet gibi sebeb-i necat [kurtuluş se bebi] ve uluw-i derecâtı [yüksek dereceleri] müstelzim olan [gerekli kılan] hayırdan mahrum olarak vefat eder, demektir. 692 .Vasiyet etmeksizin vefat eden bir mümin, civarında medfun [gö mülü] olan emvât ile [ölülerle] tekellüm [konuşmak] ve muhabbet et meye me’zun [izinli] olamaz. 693. Vasiyet etmek her mümin üzerine haktır. 89. BAB: ÖLÜYE AĞLAMAK VE AĞIT YAKMAK 694. İki şey vardır ki, onlar bir insanda bulunursa sıfât-ı küfürden [kâfirlik sıfatlarından] sayılır. Birisi, sahîhu’n-neseb [nesebi temiz] olan bir kimseye veled-i zinadır, yani piçtir, diyerek iftira ve bu suretle kendisini tafzîh [rezil] eylemek. Diğeri, vefat etmiş bir zatın evsâf ve ahvâlini [sıfat ve hallerini] nazmen veya neşren zikir ve ta‘dâd ederek [sayarak,] savt ile [yüksek sesle] ağlamaktır. 695. Tahkîken, meyyit, dirilerin savt ile olan bükâlarından muazzep olur. [Hakîkaten, ölüler, dirilerin yüksek sesle olan ağlamaları nede niyle azap çekerler.] 696. Musibet zamanında saçını yolmak, savt [yüksek ses] ile ağlamak, yakasını yırtıp elbisesini parçalamak gibi âdât-ı kabîhayı [çirkin adetleri] irtikab edenlerden [İşleyenlerden] ben teberri ederim [uzaklaşırım].