Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
MAHBÛB OLMASAYDI MUHİB OLMAZDI Muhammed Bahaeddîn’in (k.s.) sohbetinde bir zât yüksek sesle “Allah” dedi. Hazret “Bizim meclisimiz ehl-i gaflet meclisi değildir” diyerek onu ikaz etti. Zîruh (cânlı) ve ruhun gayrini seven onun muhibbi (seveni) olur. Ama muhabbet-i Hüdâ olursa ona mahbubiyet (Allâh ve kulları tarafından sevilme) derecesi hasıl olur. Muhibb-i Hak olan sâlik, mahbûb-ı Hak olmuş olur. Eğer mahbub olmasaydı muhib olmazdı. Muhabbet evvelâ Hüdâ’dan, sonra kuldan olur. “Allâh onları sever. Onlar da Allâh’ı severler.” (Mâide, 5/54) (İmâm-ı Nesefî, Zübdetü’l-Hakâik)