Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Yûsuf ve Züleyhâ / â5 Beşikte çocuk iken konuşanlar: 1 - Nûh -aleyhisselâm-: Doğduktan hemen sonra konuşmuştur. Şöyle, ki: Anası onu bir mağarada dünya ya getirdikten sonra kendisi ve çocuğu için etrafından endişelenerek bir müddet için onu koyup giderken: “Vâ- Nûhâh, Eyvah yâ Nuh!” dedikde Nûh anasına: “Ey ana cığım benim için kimseden korkma! Beni yaratan beni muhakkak muhâfaza eder!” dedi. 2 - İbrahim -aleyhisselâm-: Rahm-i mâderden yer yüzüne gelince iki ayağı üzerinde doğrulup dedi: Xsji üj fdWı ü ü îîl^ '.^ 'i Sn iıS IJ$J bla* ^Jl <U MsJI 3 - Yûsuf -aleyhisselâm- anasının karnında İken konuşup: “Ben uzun bir müddet babamdan ayrı düşe ceğim." demişti. Anası bunu Yâkub’a haber verince Yâkub: “Bunu gizli tut.” dedi. Bir defasında da Yûsuf’un anası aksırınca Yûsuf anasına karnından: Yerhamukillâh, dedi. Orada hazır bulunanların cümlesi de Yûsuf'un sesini işitmişlerdi. 4 - Yûsuf'un berâetine şehâdet eden çocuk yukarı da zikrolunduğu veçhile konuşmuştur. 5 - Musa -aleyhisselâm-: Anası onu dünyaya getir diği vakit düştüğü yerde oturup: “Ey anacığım! Firavun’dan korkma! Allah bizimle berâberdir.” dedi.