Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
36 / Hazret-i Yûsuf kolaylaştıran, her kimsesizin sâhibi, her yalnızın mûnisi olan Allahım! Ey kendinden başka ilâh olmayan Rab- bim! Seni tenzih ederim! İçinde bulunduğum sıkıntıdan bir ferahlık, belâdan bir kurtuluş kapısı açmanı Senden dilerim! İlâhi muhabbetini kalbime öyle bir yerleştir ki ondan sonra hiç bir tasam kalmasın, Senden gayrisinin yâdı kalmasın ve ey Rabbim beni muhafaza et! Yâ er- hame’r-râhimin!^ Rivâyete göre Yûsuf kuyuya atılınca Allah’ı esmâ-i hüsnâsıyla zikretmeye başladı. Melekler bunu işitip: - Ya Rabbî, güzel bir ses işitiyoruz, bize birazcık mühlet ver de dinleyelim. Allah -azze ve celle- şöyle buyurdu: - Siz dememiş miydiniz ki; “Ya Rabbî biz Seni hamdinle teşbih edip dururken bir de yer yüzünde kan dökerek fesat çıkaracak kimseleri mi yarata caksın?”17 16. Rûhu'l-Beyân 2/147 17. Bakara Sûresi/30 Melekler Yûsuf’un etrafını kanatlarıyla gerdiler, Yû suf da onlarla ünsiyet peyda eyledi. İşte mü’minler de Allah’ın zikri üzere toplandıkları vakit melekler: - Ya Rabbî bize müsâade et de onlarla ünsiyet edelim, dediklerinde Allah -celle celâlühû- de: - Siz; “Orada fesat çıkaracak kimse mi yarata caksın!” dememiş miydiniz? Şimdi ise onlarla ünsiyet etmek istiyorsunuz, buyurur.