Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Bünyâmîn îte Buluşması / 133 Bu cevaplar üzerine Yûsuf uzun müddet ağladı. Ve Rabbine dönüp: - Ey Rabbim! Kardeşimin hâli böyle iken acaba ih tiyar babacığım ne haldedir, dedi. Allah’ım! Biz dünya dan gitmeden bizi birbirimize kavuştur. Yûsuf Bünyâmin’e: - Peki ölen kardeşin yerine beni kardeş olarak ka bul eder misin, dedi. Bünyâmîn de: . - Senin gibi bir kardeş kim bulabilir? Fakat seni ba bam Yâkub ve anam Râhil doğurmadı. Yûsuf ağladı. Kalkıp onu bağrına bastı, ve: - Ben senin kardeşin Yûsuf’um, Onların bize yaptıklarına aldırma, dedi. Bir başka rivâyette: Bünyâmin yemek yerken uzun uzun Yûsuf’un yü züne baktı. Yûsuf ona dedi kİ: - Durmadan bana baktığını görüyorum. Bünyâmin: - Seni, kurdun yediği kardeşime benzetiyorum. Yûsuf: - Ben senin kardeşinim. Bize yaptıklarına üzül me, dedi. . . ' & Burada, enbiyâ-i ızâmın sünnetleri olan yemek ye dirmenin faziletine işâret vardır. Enbiyâ -aleyhimü'ssa- lâtü ve's-selâm- hazarâtı içinde hâssaten Hazret-i İbra-