Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
102 / Hazref-i İbrâhim him’i ateşin yakmaması onun hak olduğuna ve putların bâtıl olduğuna delâlet ettiğinden İbrahim’in derecesi yükseldi. Nemrut ve avânesinin haysiyetleri halk naza rında zâil oldu. Dünyada rezil ve rüsvay oldukları gibi âhirette de şiddetli azaba müstehak oldular. Fahr-i Râzî, Kâdî ve Hâzin'in beyânlarına nazaran vakâ şöyle cereyan etmiştir: Âyet-i celîlede beyan olunduğu veçhile ibrâhim -aleyhisselâm-’ın Allah katında makbul olan amelini on lar cinâyet addederek azabın şiddetlisi olan ateşle yak mağa karar verdiler. Ve onu hapsettiler. Irak’dâ Kûsî isminde bir karye civârında etrafı ce sîm duvarlarla çevrili ağıl şeklinde bir mahal yaptılar. Hayvanlarla odun çekmeğe başladılar. Kemâl-i arzuları ile ahâli odun çekerlerdi ve hatta hasta olanlar, şifâ bu lursa bir miktar odun alacağını nezreder, vefat edenler odun alınmasını vasiyet eder ve ihtiyar kadınlar, eğir dikleri iplik ücretini nafakasından artırır, odun alırdı. Bu hal bir müddet muvakkat devam etti. Yaptıkları mahal odun ile doldu. Yedi gün ateş yaktılar. Sekizinci gün İb râhim -aleyhisselâm-’ı mancınık vâsıtasıyla ateşin üze rine attıiar. İbrâhim -aleyhisselâm-: j-$pı ^ aUi Ç-k virdine devam ediyordu. Cenâb-ı Hakk’ın: '^jı Ji ¿SC j ı’^ yy yi Ç hitâb-ı celîli vârit olmakla ateşin içi ibrâhim için yeşillik ile dolu bir bahçe olduğu ve Nemrut’un da yüksek bir mahalden bunu müşâhede ettiği mervîdir.