Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Ayrılık diyarına yöneldiğim günden beri kan ağlayan gözüm, âyrılik çeşmesi ol muş. Sevgilinin bulunduğu mecliste hayat kadehinden içerken kavuşmanın gül mecli sini kaçırdım, bana ayrılık dikeni kaldı. ...... Rahat uyumak ne mümkün? Ben bülbül gibi her gece ayrılık yıldızlarını sayar olmuşum. , O ay yüzlüyü bir kerre olsun rüyada görmeyi isterim, fakat kader gözü üzerine aynlık tozlan perde olmuş. . , t Vâiz, benim gibi deliye cennetten haber verme, ayırdıktan perişan olan Kevser suyu ile kanmaz. ■ . Bu aynlıktan rahatı kaçan ve ağlama usulünü öğrenmeye çalışan aşıkları, kıya mete kadar, bu hâllerinden memnûndur. Aşk ateşi ve ayrılık çilesi onlan bezdir- mez. Ey Es’ad, gerçi sabrımı sevda illetine verdim ama, gönlümün yarası, ayrılığın hâ tıra ve nişânesi olarak kaldı. 155