Bakara Suresi

Sayfa metni

280 / Bakara Sûresi Tefsiri «O, insan kemâle erip, kırkına basınca şöyle der: “Rabbim! bana ve anne-babama ihsân ettiğin nimet­ lerine şükretmeyi, razı olacağın sâlih ameller işleme­ yi bana ilham et, zürriyetimi de ıslâh et, Sana tevbe ettim ve ben Müslümanlardanım.”»7 Bu sebeple Meşâyih demiştir ki: Kırktan sonra sûfî nâdirdir, yâni kırkından sonra sûfî olma irâdesini gösterse bile, tam erkânı ile hakîki hedefe ulaşması pek nâdirdir. Peygamberimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, Ebû Bekr’e -radıyallahu anh- insanlarla (hacılarla) Arafat’a çıkıp, vakfe yapmasını emretti. Rivâyet edilir ki: Allah -celle celâlüh- meleklerine, Arafat’ta bulunanlarla övü­ nür ve bakınız kullarıma, saçı başı dağınık ve tozlu bir vaziyette uzak yollardan geldiler, şahid olun ki, ben onları bağışladım, der. Rivâyet edilir ki, Şeytan hiç bir zaman Arefe günü düştüğü zillet, küçüklük ve horluğa düşmemiştir. Cenâb-ı Allah’ın rahmetinin indiğini ve büyük günahları affettiğini gördükçe şeytan ezilir, perişan olur. Zirâ öyle günahlar var­ dır ki, ancak Arafat’ta vakfe yapmak ona keffâret olabilir. Hadîs-i şerifte şöyle duyurulmuştur: - Günâhı en büyük insan, Arafat’ta vakfe yapıp ta, Allah’ın, kendisini affetmediğini düşünen kişidir. Bir hac, Allah yolunda yirmi (20) gazveden daha fa­ ziletlidir. 7. Ahkaf sûresi, 15