Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
220 / Ashâb-ı Kiram 1 «- Hilâfeti hanginiz içinizden efdal olana tevcih etmek üzere kendisini ihraç eder?» diye sordu, cevab veren olmadığından Abdurrahman: «- ¡şte ben kendimi hılafetden hal’u ihraç ediyorum,» dedi. Evvelâ Hazret-i Osman ve diğerleri razı oldu. Hazret-i Ali sükût edince Abdurrahman ona: «- Ne dersin Yâ Ebe’l-Hasen?» dedi. Hazret-i Ali de: «- Hakk’ı ihtiyar edeceğine ve zî-rahm’i tercih etmeye ceğine ve ümmetin hayrını teharrîde kusur etmeyeceğine beni ahd ü mîsâk ile te’min et» dedi. Hazret-i Abdurrahman da: «- Siz benim ihtiyar edeceğime razı ve muhalefet eden olursa aleyhinde benimle berâber olmak üzere bana ahd ü misak veriniz, ben de zî-rahmı karabet için tercih etmeye ceğime ve müslimînin hayrına hasr-ı nazar eyleyeceğime Allah'ın ahd ü mîsâkı ile sizi te’min edeyim,» dedi. Hazret-i Abdurrahman, Hazret-i Ali’nin yanına gelip: «- Sen Resûl-i Ekrem’e karabetin, İslâmda tekad- düm ve sebkatin ve dinde husn-i âsârın hasebiyle hilâfete ehakkım, dersin. Zaten ehliyetin de müsellem’dir. Fakat bil-farz, burada senden âhare verilecek olsa sen kimi ehak görürsün?» dedi. «Osman’ı» dedi. Hazret-i Osman'a da aynı vecihle sorulduğunda «Ali'yi» dedi. Böylece hilâfet Hazret-i Osman ile Ali -radıyallahu anhüma- arasında kaldı. Hazret-i Abdurrahman hakem olduğundan eşraf-ı Arab ve ümera-yı askerî ile buluşup görüşdü. Efkâr-ı nâsı anlamak için dolaşdı. Sonra Zübeyr ile Sa'd ibn-i Ebİ Vakkas'ı çağırıp re'yini sordu. Zübeyr, «Re’yim Ali içindir» dedi. Sa’d de: Bence Ali evlâdır,