Sayfa metni
ASIL YURDUMUZ Mevlâ (cc)’nın, rûhundan ruh üflediği canımız, bu gur bet diyarı dünyada, Arş’tan gelip bedenimize girmekle garip kaldı. Bu sebeple rûhumuz, asıl vatanını her an özlemekte dir. Ruh, Asıl Vatanını Özler Bir vesileyle Sivas’a gitmiştik. Kardeşlerimizden biri sine âit bir bahçede, bir sabah vakti, askerden geldiğini söyleyen bir gençle aramızda şu konuşma gerçekleşti: Kişi, askerde ya da gurbette, sılayı hatırlatan ne varsa onu çok özler. Hele bir de hemşehrisini bulursa artık onun keyfîne diyecek olmaz. Yaşadığı şehirden gelen ziyaretçiler onun için bir neşe kaynağıdır. Postacı memleketinden mektup da getirmişse eğer, o mektubu belki ölünceye kadar, yâr dan, dosttan geldi diye saklar. Kepini havaya fırlatarak, “Gel teskere gel.” der, durur. Ayrıldığında, geride kalan arkadaşları ağlar; aldığı hediyelerle yurduna dönen askeri anası-babası, ahbap ve arkadaşları ise yollarda gül ve çi çeklerle, sevinçle karşılar; öpüp, kucaklayıp hasret giderir ler. Bu örnekte olduğu gibi Mevlâ (cc)’nın, ruhundan ruh üflediği canımız, bu gurbet diyarı dünyada, Arş’tan gelip bedenimize girmekle garip kaldı. Bu sebeple ruhumuz, asıl vatanını her an özlemektedir. 123