Sayfa metni
36 Evvel Âdem babamız Sonra Havvâ anamız Zînetlendi dünyâmız Muhammed (sav) hürmetine. Şefkat ve merhametin kaynağı baba olmaktır. Efendimiz (sav) “Anası babası olmayanın, atası benim.” buyurur. Zât-ı Kibriyâ O’na, Raûf ve Rahîm İsm-i İlâhî’sini, sıfat olarak ifâde buyurdu. Enes b. Malik (ra) babasının yerine, rûhunun babası Efendimiz’i (sav) tercîh etti. Hz. Selman, Hz. Bilal, Hz. Süheyb (r.anhüm) neseben yakın olmadıkları halde mânen ehl-i beytten sayıldılar. Şer’an ana-babanın hakkını korumakla birlikte, rûhun babasının hakkı daha ziyâdedir. Maddî olan ana-baba, rûhun arşdan inmesine vesîle olurken, mânevî baba, rûhu geliş yerine iâde eder. Dedem (ra): Memur haldaşın ara Derdine büyük çâre Duâ eyle pedere Ğayri peder bilmezem. Mânevî Baba