Sayfa metni
H. Haşan Efendi (k.s.) 47 Rükûa bükülen beller hürmetine Ha câlet nârına yakma Yâ Rabbi Kâmil bir ölüm tefekkürü sayesinde, zikrin ve rabıtanın tesiri kalpte daha iyi hissedilir. Hatırımızda "Allah" ve "ölüm” durmuyorsa, bu hâl nef simizin mertebesinin aşağı oluşundandır. Nefs-i emmâre, levvâme ve mülhime kalbe Allah'ın (c.c.) muhabbetini ve O’nu (c.c.) düşünmeyi koydurmaz. Nefs-i mutmainneye erişince letâif-i hamse-i âlem-i emr (kalp, rûh, sır, hafi, ahfâ) biter, letâif-i hamse-i âlem-i halk (hava, su, toprak, ateş, nefis) biter, nefy ü isbat biter. Bu manevî sırları elde ettikten sonra da "Allah'ı hatırımdan çı karayım.” desen bile çıkmaz. Zira gönlün içine işlemiştir O'nun sevgisi. Mevlâ bizlere Zâtının sevgisini lütfetsin de huzur-ı İlâ- hî’de utançtan yerlere geçmeyelim. (Âmin) Hamd olsun âlemlerin Rabb’i olan Allah’a.