Sayfa metni
İstihza ve Ayıplamak / 117 Bu âyet-i celîle, insanların yekdiğerlerine hüsn-i muâşeret ile muâmele ederek ünsiyeti ihlâl edecek kav- lî ve fiilî muameleden sakınmak vâcib olduğuna ve mü’min olan kimse her mü’mini kendi nefsi gibi görüp kendi nefsine lâyık görmediği şeyi başka mü'minlere de lâyık görmemek lâzım olduğuna ve bir kimsenin gerek huzurunda gerek, gıyâbında sevmeyeceği bir sözü söy lemek câiz olmadığına, eğer böyle bir şeyler sâdır olur da tevbeye sây etmezse zulüm etmiş olup kendisinin zâlim olacağına sarâhaten delâlet etmektedir. pı dj ^ ıp ı^ı ıp ¿pı ^ıt ^i ÇJi "p ^ p^ ıp^j ^ ÂUl jl '¿11 l^-lj .p^l^ 4^1 p Ju dİ “Ey müzminler! Çok kere zandan ictinâb edin. Zîra zannın bazısı günahtır. Nâsın ayıplarından bahs etmeyin ki onların hallerinden Allah teâlânın setretmiş olduğu şeyler mestûr kalsın. Sizin bazınız bazınızı gıybet etmesin. Sizden biriniz ölmüş bira derinin etini yemeği sever ve arzu eder mi? Elbette siz ölmüş biraderinizin etini yemeği kerih görürsü nüz! Allah’tan korkun. Gıybeti irtikâb etmeyin. Zîra Allah teâlâ ihlâs üzere vâkî olan tevbeyi kabul edici ve tevbe ettiğiniz takdirde afvetmekle merhamet buyurucudur.” demektir.111 111. Hucurât Sûresi, 12