Sayfa metni
Hz. Adiyy Bin Hâtem / 109 - Ey Muhammed -sailallahu aleyhi ve sellem- görü yorsun ki he haldeyim, beni kurtarmanı ve bana bunların sataşmamasını senden rica ediyorum. Şüphesiz ben, kavmimin efendisinin kızıyım ve benim babam kendisine sığınanları korur, yardım dileyene yardım eder, açları doyurur, yemek yedirir, selâmı yayar ve kendisinden bir şey isteyen ihtiyaç sahibini kat’ıyyen reddetmezdi. Ben Hâtem-i Tayy'ın kızıyım. Resûlullah -sailallahu aleyhi ve sellem- ona dedi ki: «- Ey cariye, bunlar hakikî mü’minlerin sıfatıdır, ne olur baban da Müslüman olsaydı! Ona acıyoruz.» Ve o adamlara da dedi ki: - Ondan elinizi çekiniz, onun babası güzel ahlâkı seven bir kimsedir, mekârim-i ahlâkı Allah Teâlâ da severi25 Hâtem'in kızı dedi ki: - Benim hakkımda kerem ve lûtf ile beni âzâd eyle, zirâ benim efendim de ehl-i keremdir. Hazret-i Peygamber -sailallahu aleyhi ve sellem- Efen- dimiz'in emriyle bağını çözüp âzâd eylediler. Diğerlerine kılınç vuracaklardı. Hâtem’in kızı dedi ki: - Ben yalınız olarak hapis ve kayıddan halâs olmağı mürüvvet görmem. Yârânım, dostlarım hapiste bağlı bulun sun da ben hür olayım, bu bana yakışmaz, ben de onlarla olmalıyım, gerek diri, gerek ölü dedi. Bu sözü ağlayarak söyledi. Onun sesi Hazret-i Resûl’ün kulağına erişdi. Derhal o kızı, bakıyye mahbus olan kavmi de lutf ve afv-i Peygam- beriyye’ye mazhar olarak cümlesi âzâd edildi.127 126 Rûhu'l-Beyan 1/310 127 Şeyh Sa’di, Bostan