Sayfa metni
140 / Hazreî-i Ömer------------------------------------------------------------------- Şahme -radıyallahu anh- şarab içtiğinden 80 kırbacı Hz. Ömer -radıyallahu anh- eliyle vurmuş, oğlu kırbaç altında son nefesini vermişti. Kezâ kayınbirâderi as- hâb’dan Kudâme bin Maz’ûn -radıyallahu anh-’ı aynı cezâya çarpmıştı. Bir gün Hz. Ömer -radıyallahu anh- Hz. Huzeyfe- tübnü’l-Yemân -radıyallahu anh-’a memurları arasında münâfıklara mensûb bir kimsenin bulunup bulunmadı ğını sormuştu. O da memurları arasında bir münâfığın bulunduğunu söylemişti. Fakat isim tasrîhinden istinkâf etmişti. Hz. Huzeyfe diyor ki - “Birkaç gün sonra o münafık memur azledilmiş. Çünkü Hz. Ömer -radıyallahu anh- onu bulmağa mu vaffak olmuştu. Hz. Huzeyfe -radıyallahu anh- de o kadar doğru ve vefâkâr bir zât idi kİ, herkes sırrını ona tevdi ederdi. Re- sûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz de Hz. Huzeyfe -radıyallahu anh-’a mehâmm-ı umuru em niyet ettiğinden ona “Sâhibü’s-Sır” ünvânı verilmişti. & Hz. Ömer -radıyallahu anh- Beytülmâl’e pek dikkat ederdi. Bir kimsenin bir habbe gasbına imkân bırak mazdı. Bir gün kerîmesi Hz. Hafsa -radıyallahu anhâ-, ze- vi’l-kurbâdan olduğundan ganîmetten hissesini isteme ğe gelmişti.