Sayfa metni
. Gönül Gözüyle Hac ve Umre| 91 çok yakın bir vakitti; Altınoluk’un karşısında oturuyorlardı. Ön taraflarda da birisi bir şeyler arar gibi dönüp dolaşıyor; uzun boylu, siyah ceketli, kırmızı örtülü birisi. Dediler ki, bu AfganistanlI biri ve Sami Efendimiz’i çok sevdiği için onu arıyor. Sami Sultanımız da henüz gelmemişlerdi. AfganistanlI o zât döndü dolaştı, sanki daha evvelden tanıyor muş gibi Hacı Haşan Efendimiz’in dizinin dibine oturdu ve elini eline aldı. Konuşma geçmedi aralarında. Gözler yumuldu. Bizler de bâzen gözümüz yumulu, bâzen açık ne oluyor misâli seyrediyoruz. Bir süre sonra, o zât âniden “Allah” dedi. Üstadımızda da derin bir inleme başladı. Sonra gözler açıldı. Karşılıklı konuşma oldu, adresleştiler ve biraz daha konuşup ayrıldılar. Hacı Haşan Efendimiz buyurdu ki: Tabiî kendi fazileti olmasına rağmen, sır vermez lerdi, sırh bir mürşiddi. “Sami Efendimiz’den gelen mânevi tel daha kuvvetli geldi.” diye. Bu gibi insanlar biraraya geldiklerinde