Ölüm tefekkürü ölmeden evvel ölmenin egzersizidir aslında. Nasıl korkulmaz, nasıl endişe edilmez? Yorganı şöyle üzerimize çektiğimizde düşünemiyor muyuz? O kabre girip de üzerimize o beton kalıpları, bütün örteceklerini onun altında ne yapacağız bu hatırımıza gelmiyor mu? Bu gelecek ama bir gün başımıza gelecek bu. Oraya ineceğiz, başımız değecek o taşa. Üzerimize de bak yorganı çekerken bunu hatırlayacağız. Ben bunu çekiyorum ama benim üzerime de o beton taşlar çekilecek, konacak altında ne yapacağız? Orada her nefes bir ölüm mü yaşayalım Allah korusun? Her anı musibet bir zaman mı geçirelim?