İnsan Suresi diyoruz ya, Dehir Suresi, Es-Sâhâbilehâ, وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلٰى عُبِّهِ مِسْك۪ينَ وَيَت۪يمَ وَاَس۪يرًا Bunu hiç unutmayız, Medine'de bir şeyh var, Şeyh Cafer Efendi, yaşıyorsa Allah selametler versin, çok güzel bir insan. Şöyle bir insan olduğu şeklinden beri. Böyle oturduğumuzda o bu ayeti Celile'ye okudu, manalar verdi. İşte Fatımannemizle ilgili radıyallahu anh'a oruç tutuyor biliyorsunuz. Esir geliyor, fakir geliyor, miskin geliyor, hepsine veriyor, su ile iftar ediyor. Yani yedirince Allah'ımız da yediriyor, ikram edince. Diyorum ki tarikat-ı âliye değil. O zaman kalbimizden de ikram edelim, gönlümüzden de ikram edelim. Eğer yapabilirsek bunu ehil olanlar yapar. Diyelim ki büyük bir füyuzat-ı ilahiyeye mazhar. Kardeşinin kalbini gözünün önüne alabilir. Alır, oraya da dökmeye çalışır. Ama bu ehil olursa, o kabiliyet varsa. Bunu bir hocamız anlatıyor.

Ben diyor, iyi bir dervişin yanında oturuyordum, o rabıta halindeydi diyor. Baktım diyor, kalbinden benim kalbime de dökülüyor diyor. Halbuki o istifade diyor. İstifade ederken benim kalbime de diyor, biz doymak istiyoruz.