Ses kayıtları yükleniyor…
Mihmandar ses arşivi
Kalbi Selim ve Manevi Derinleşme Yolları kaydında Kalbi Selim. Ali Ramazan Dinç Hoca Efendi. Sizlere evlatlarım demekten haya ederim. Sizlere kardeşlerim demekten de haya ederim. Sizlere kıymetli annelerin diyorum ve bu yolda bir öncü deyin zahirde öncü görünmekle birlikte batında efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin kavmin seyyidi efendisi hizmet edendir. Biz bir hizmetçi olarak…
Konu başlıklarındaki zaman bağlantıları kaydı ilgili saniyeden başlatır.
Kalbi Selim. Ali Ramazan Dinç Hoca Efendi. Sizlere evlatlarım demekten haya ederim. Sizlere kardeşlerim demekten de haya ederim. Sizlere kıymetli annelerin diyorum ve bu yolda bir öncü deyin zahirde öncü görünmekle birlikte batında efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin kavmin seyyidi efendisi hizmet edendir. Biz bir hizmetçi olarak burada bulunmaktayız. İnsan olarak bizim anlayışımızı, bizim düşüncelerimizi, bizim hayatımızı lekeleyen, gaflet hale düşüren nelerdir? Biz bundan kurtulmak için hangi hususlara riayet etmemiz gerekir? Bunu ifade etmek istiyorum. Başta riayet edeceğimiz husus ders alacağımız konu şudur. Lokman aleyhisselam dört bin nebiyi tetkik ettim ondan sekiz tane öğütlerden en sonu unutmayacağımız iki esas şudur. Birisi Allah'ımız celle celalü, ikincisi ise ölümdür. Bizi hiçbir zaman Rabbimiz unutmuyor. Eğer iradesi bir saniye duracak olsa insanın hayatı biter.
Kainat söner ne güneşin ne ayın ne yıldızın ışığı kalmaz. Her şey söner, her şey biter. Böyle bir Rabbi zülcelal'imizin azametine karşı azim olan mevlamıza karşı saygımızı göstererek onu unutmamak. Ne demek? O ne demek? Onu unutmamak ne demek? Onu unutmamak ne emrediyorsa onu yapmaktır. İkincisi ise ölümdür. Ölüm bizim için en büyük derstir. Aynı zamanda ölüm ve uyku bize ders verir. Evet ölüm bize ders verir çünkü annemizi kaybetmişiz. Sizin de anneniz olması hasebiyle Meryem validemiz bütün kardeşlerimizin gerçek anasıdır. Çünkü o öyle bir anaydı ki bahçede bir fasulyeyi, bir nohudu toplarken bunu benim kardeşlerim gelecek, evlatlarım da demez. Kardeşlerim gelecek, misafirlerime taam olarak hazırlayacağım diyen anamızdı.
O öyle bir anaydı ki üst ağzına hiçbir Hazretilerine katiyen yanlış bir muamelede bulunmamış, hacı babanıza saygı içerisinde olun diye bizlere öğüt ve nasihat vermiştir. Biz kölelerin kölesi olmamıza rağmen maalesef evladıma neden böyle yapılıyor demiştir. Çünkü biz baktığımız zaman Rabbi zülcelal'imizin kitabına ve İslam tarihindeki hadiselere bakıyorsunuz sıddıkı azam radıyallahu anh oğluna karşı muharebede. Ya bunlar bir aile değil mi? Aile oğlu onun kanından, etinden, sütünden, arzlü ifade edeyim anne olarak diyorum etinden, karnından, kemiğinden gelmesine rağmen din uğruna oğlum dememiştir. Hazreti Ömer radiyallahu anh efendimiz, Hazreti Ömer radiyallahu anh efendimiz bu bir ayinedir. Yahu girilir mi ailenin arasına kendi aralarındaki bir iştir diye durmamıştır. Babası hataba karşı bizzat kıyasiyet cihad etmiştir. Ali Kerim kardeşine karşı.
Velhasıl Ashab-ı Kiram'a baktığınız zaman din uğruna anaymış, babaymış, kardeşmiş, hiçbirisini tanımadılar ve bunu demek ki din uğruna, İslam uğruna ana, baba, kardeş bunlar, bunlar düşünülmemiştir. Okuduğum ayet-i celile-i cemile bakın oğul da olsa kardeş de olsa din uğruna bize neyi bildiriyor. Allah'a ve ahiret gününe imanda sebat eden hiçbir kimsenin, hiçbir kavmin Allah'a ve resulüne muhalefet eden kimselerle diyelim ki Allah'ımızın emrine muhalif bir hal var. Habibinin yoluna uygun olmayan bir tavır var. İtaat etmekle yükümlü olduğumuz bülbül emir diye tarif edilen sizden olan bülbül emir bu otorite olan herkese işaret edilir. Bir mürşid-i kamil de bu sıraya girer. Eğer onlara karşı muhalefet eden Kuran-ı Kerim'i söylüyorum size. Esrarı ve leukanu ebaba eum bunların babaları da olsa Ev ebna eum ya oğulları olsa. Ev ihvanehum yahut da biraderleri kardeşleri olsa.
Ev aşiratevum yahut soy sopları olsunlar, bunların dostlaşacaklarını görmezsin. Siz Allah'ımızın dinini yüceltin, İslam'ı yüceltin, dinin ve İslam'ın hadimi olanlara saygı ve sevgi içerisinde olarak bu gibi yanlışlığa düşmeyin buyuruyor Mevla'mız. Bizi uyaran nedir? Lokman dört bin nebiyi tetkik ettim. Onlardan sekiz öğüdü seçtim. Unutmayacağınız iki husus bildiriliyor. Birisi Rabbi zülcelal'mizdir, ikincisi de ölümdür. Diyorum ya anamız gitti, babamız gitti, etrafımız gitti. Anamız deyince onu da rahmetle yad etmeden geçmemiz mümkün değildir. Biz dualarımızda bile onların ruhlarını okşarken üstazımızla zevce-i muhteremelerini mutlak beraber ifade ederiz. Çünkü o bizim hepimizin anasıdır. Rabbi Zülcelal'imiz bize ölümden ibret almamız hususunda uykuyla bile ders veriyor. Yani ölüm geldiği zaman Cenabı Hak o kişinin ruhunu kabz ediyor.
Zaten diyor Azrail aleyhisselam bana bahane bulunmayın, benim için hiçbir yanlış sözde de ifadede bulunmayın. Ben yemeğine baktım, yemelerine içmelerine baktım, onun nefeslerine baktım, yiyeceği bir lokma dahi kalmamış, içeceğim bir damla suda yok, alacağı bir nefes de yok. Ben o şekilde ruhunu Rabbi Zülcelal'imizin emriyle demiştir. İşte ölüm geldiği zaman Cenabı Hak bu kimsenin ruhunu alır. Ölmeyeni de uykusunda bir tür ölüme sokar. Bir tür ölüme sokar. Demek ki ölüm ölüm bize ders olduğu gibi uyku da bir derstir. Diyeceksiniz ki uyku nasıl ders oluyor. Efendimiz uyku ölümün arkadaşıdır buyuruyor. Uyku ölümün arkadaşıdır buyuruyor. Mesela biz uyuduğumuz zaman ne görebiliyoruz ne duyabiliyoruz hiçbir şeyden haberimiz olmuyor bizim uykuya vardığımızda ama sabah olduğunda kalkıyoruz sanki dirilir gibi. İşte bu size uyku uyku ölümü hatırlatsın da ibret alın.
Demek ki bizi uyandıracak olan nedir? Ölüm. Eğer ölüm bizi uyandırmazsa alemde hiçbir şey uyandırmaz. Bizim sevgili mürşid-i kamilimiz biricik efendimiz biricik değişim mürşid-i kamil bir Rabiatü'l Adeviyye annemize Hasan-ı Basri diyor ki Ya Rabia neden iftihar ediyorsun? Hiç kadınlardan bir peygamber geldi mi? Evet diyor, kadınlardan bir peygamber gelmedi. Ama ya Hasan, ya Hasan hiç de kadınlardan firavunluk iddiasında bulunan oldu mu? Demek ki mürşid-i kamil rezilden erkeklerden gelir. Diğerleri için mesela Meryem badirademiz için saliha bir annemizdir. Bu şekilde ifade edilir. Demek ki bizi uyandıracak olan ölümdür. Ölüm bizi uyandırmazsa hiçbir şeyden ders alamayız. Üstaza alimiz biricik mürşid-i kamilimiz şunu da ifadelerde bize Bağlandı bendim gidemem kapıya. Yani bağlandım ben onların kapısına gidemem gayrıye. Elhamdülillah sizler bu güzel dersi bize verirsiniz.
Kardeşlerinin yanında yeğenleri Hafız Ahmet Efendi irtihal edince der ki kardeşim Hacı Abdullah bu yavrunun ölümü bizi uyandırması icap eder aman ha yaşantımıza daha çok dikkat edelim derler. Demek ki ölüm ve uyku bize derstir. Aynı zamanda tebliğ yapılan kimseye de ders verir. Nasıl bu? Diyelim ki siz gidiyorsunuz şimdi kahvehaneler. Kahvehaneler kıraathanelerdir. Kıraathane nedir? Kitapların talim edildiği İslam'ın esaslarının öğrenildiği yer demek.
Abdestimiz, namazımız, guslümüz, zekatımız, cihadımız, tebliğimiz, davetimiz, komşuluk hak ve hukuku, evde bir kadının kocasına, kocanın hanımına olan görevleri, çocuklarımıza olan vazifelerimiz, yavruların anne ve babaya olan vazifelerini, komşuluk hak ve hukuku diyelim, bağ ve bahçeyi sınırlarını muhafaza etmek, bir başkasına müdahale etmemek, bir yemeğin kokusunu dahi helalleşecek kadar azami derecede riayet etmenin derslerinin verildiği nedir? Mürşid-i kamillerimizden bir tanesi evladından biri nedir ki evladım on iki bin kişinin şekavet haline düşmemesi için çalışacaksın, onu saadet haline getireceksin. Yani cehennem ehli olmaktan cennet ehli olmasını sağlayacaksın. Camilere girer öyle bir şaki olan cehennem yaranı olan pek kimseler görünmez. İsyan mahallerine girer orada hizmetler verir ve böylece üst ağzına onun bildirmiş olduğu binlerce sayıyı temin eder gelir.
Elhamdülillah sizin gayretlerinizle hem de hanım kardeşlerimizin en azından sizin elinizi açık bir dua etmeniz bizim için bir ihsandır, bir ikramdır, bir lütuftur Rabbımıza. Kalbinizden şefkat duyunuz bile bize yeter. Sizin şefkatle, merhametle hayırlı kurumların oluşması ve ona sevgiyle nazar etmeniz yardım mahiyetindedir hiçbir şey. İşte bu gibi yerlerde neden kahvehaneler camiler mi de oralara gidiliyor derseniz hani aleyhissalatü vesselamın panayırlara gidiyordu. O panayır dediğimiz müşriklerle dolu olan yerlere bir Ebu Cehil'in kapısını elli defa aşındırmıştır. Biz bir kahvehaneye daha iki defa gitmiş değiliz. Nasıl gidilmez bu efendimizin ahlakı Muhammediyesidir sallallahu aleyhi ve sellem. İşte bu gibi yerlere gidildiği zaman ne olur? Kişi öğüt vermiş olur, ders vermiş olur. Onların öğüt ve ders almalarına sebep olur.
Bakın Musa aleyhisselam ile Harun aleyhisselam firavun ne gidiyor Cenabı hak bunları firavun ne gönderiyor. Biz burada mümin kardeşlerimizin ayağına nasıl gitmeyiz? Onlar bizim kardeşlerimiz kendi elleriyle düşmemişlerdir oraya. O gibi mahallere düşmelerinin sebebinin birisi de biziz. Biz onlara tebliğ yapamadık, biz onları hakka davet edemedik, biz Elimde bir ayeti celilede var. Bu ayeti celilede Elimde bir ayet-i celile var. Bu ayet-i celile de Rabbi Zülcelal'imiz ulema-i Kiram'ı tehdit eden bir ayettir. Buyuruyor ki mevlamız gerçekten Allah dostları verdin bilginleri onları günah olan bir söz söylemekten ve haram yemekten alıkoysalardı ya ne kötü yapıyorlar buyuruyor. Yani bizim görevimiz çok ağır. Nasıl haram yiyorlar? Mesela en azından devlet dairesinde çalışırken çalışmasında ihanet etmek, vaktini tamamlayacağı halde o vakitten o vakitten evvel işi terk etmek.
Bir patrona karşı da görev böyle. Mesela üretilen mallar satacağı malların kalitesi de çok önemlidir. Onun hatalı taraflarını gizleyerek iyi gibi göstermek suretiyle vermeleri de bir vebadır. Bunu bizim mutlu bilen kardeşlerimizin bizim gibi insanlara anlatması icap eder. Daha uzun konudur. Bundan dolayı kahvehane diyelimime sahip isyan yerlerinde olan kimselere yapılan tavsiyelerle onların ibret ve ders almaları temin edilir. Musa aleyhisselam ile Harun aleyhisselam Cenabı Hak Firavun'a gönderiyor Taha suresi kırk dört. Ayeti celilede. Bir önceki okuduğum ayeti celile Zümer suresi kırk iki. Ayeti celile idi. Şimdi Musa aleyhisselam biraz da çekiniyor. Taha suresine baktığımız zaman firavun ben enallah diyor haşa yüz bir kere aşık. Ben Allah'ım diyen bir zalim. Astığını asıyor, kestiğini kesiyor zalim Ona karşı varırken bir ürperti geçiriyorlar.
Ona rağmen Allah'ımız peygamberlerimizi gönderiyor. Gönderirken de onlara güç olarak sakın ha beni zikretmeyi unutmayın buyuruyor. Demek ki bizim gücümüz kuvvetimiz evimizdeki bereketin hasıl olması iş yerimizde vesair yerlerde insanlar arası münasebetimizdeki bereketimiz nedir? Mevla zülcelal'imize dönmek onu anlatmaktır. Gidiyorlar Rabbimiz buyuruyor ki Ya Musa belki siz ona tebliğde bulunursunuz belki titreyecektir. Şimdi bunu ele aldığımız zaman çocuklarımız ve çocuklarımız haydi evladım çünkü sahabe-i kiram evlatları Resul-i Ekrem Efendimizi görmezse onları tehdit ederlerdi. Biz de evlatlarımızı zamanın mürşili kamillerine ne yaparız? Göndeririz. Aman ha durma, aman ha durma, gidin, dönüşün, buluşun hayırlı tavsiyelerde bulunuruz. Biz daha çocuk yaştaydık hemen hemen.
Üst ağzımızı aldı, üst ağzı ailelerine götürerek efendim zamanın fitnesinden korkuyorum, bir tehlike olmasın, bir ders verin evladıma buyurdu. Çok az bir evrak ve ezkar alarak kurtulmamız için yalvardı yakardı Mevla'ya ne gece dedi ne gündüz dedi durup dinlenmedi. Diyelim ki biz çalışıyoruz ama çocukları kurtarmak imkanı yok ki. Bir kardeşimiz ben diyor bir kimse için iki sene uğraştım mevlamızın yolunu bulması için. Baktım bir türlü ayağını bunun camiye yöneltemiyorum, hayırlı mekanlara yöneltemiyorum, kaldırdım elime Allah'ım irşad eyle, ıslah eyledim. Baktım Cenabı hak kalbine hidayet lütf ederek mevlanın yolunu buldum. Diyelim ki çocuklarımızdan muzdaribiz. Diyoruz evladım gel yapma sen de Rabbi Zülcelal'imize dön, tanımıyor. Ne yapacağız?
Baktık ki dönmüyor elimizi kaldırıp ya rab ıslah ile, irşat ile, gönlüne muhabbetini lütfeyle, habibinin zevkini ihsan ile, evliyaullahın aşkını gönüllerine verir ya rab diye yalvaracağız çünkü anne ve babanın duası peygamber duası gibi kabuldür. Sonra şeytanın aldatmasına karşı bize büyük bir ibret vardır, büyük bir ders vardır. Rabbimiz bunu bize bildiriyor. Şeytan bir dürtü, gelin şeytanın görevi o. Çünkü kıyamete kadar ömür istedi ondan dolayı devamlı insanın üzerine hücum eder, öyle hücum eder ki aynen şu damardaki hanın dolaştığı gibi şeytan da bizim damarlarımızda dolaşır. Ne yapacağız, nasıl tıkayacağız? Euzubillahimineşşeytanirracim bismillahirrahmanirrahim diyeceğiz. Efendimizin huzurundaydı iki kişi birbiriyle tartışıyorlardı, diğerine ağır söz söylüyordu. Aleyhissalatü Vesselam Efendimiz buyurdular ki ben bir söz biliyorum.
Onu söylerlerse onlar derhal sulh olurlar demek suretiyle buyurdu. Şimdi şeytanın biz yakmış olduğu bu yanlış kalbimize verdiği kötü düşüncelerden o zaten aynen bir tohuma benzer. Bir tarla düşünelim oraya tohumu atar ondan sonra çekilir. O kötü fikir tohumunu atınca onu yaptıran nefistir, nefis yaptırır. Şeytan kötü düşünce verir. Mesela der bir komşusundaki gördüğü nimeti tahammül edemeyerek hasetlik düşüncesine o sokar. Ama bu hasetlikle kötü bir davranışa sevk eden de nefistir. Rabbimizi anamız buyuruyor ki onun size vermiş olduğu vesveseye karşı aman ha ders alın. Buyuruyor. Yani ibret alın, aman öğüt alın, ders alın bu hiç şüphesiz hakkı görenlerde tecelli eden bir güzelliktir. Yani hakkı görürler de onlar ibret alırlar şeytanın yoluna girmezler. Nasıl girmezler? Nasıl ibret alacağız?
Diyelim ki bizim evimize şu hayırlı bir insan geliyor evimize zamanın bir hutbe bizim evimize geliyor. Bunun yanında şeytan da geliyor. Ev sahibi çıksa da şeytanın koluna girse buyur efendim aman ha sizi bekliyorduk, her şeyi sizin için hazırladık dese ne derler? Terbiyesiz, ne fikirsiz, ne anlayışsız, ne edepsiz ne nankör bir kimseymiş orada zamanın kutbunu bıraktı da şeytanın koluna girdi. Bu bize bir derstir. Eğer biz onun dürtülerine, onun aldatmalarına kapılacak olursak aynen durumumuz buna benzer. Kuran gibi bir esası terk edip onun sözüne uymuş oluruz. Efendimiz gibi sallallahu teala aleyhi ve sellem Rabbi zülcelalimizin nurunu terk ederek bir kötülüğün, zulmetin, dalaletin kaynağı olan şeytana uymuş oluruz demek suretiyle ders ve ibret alırız. Mesela biz neden ders alacağız?
Çünkü evrad ve ezkarımızda artık uykular da çok başladı, dersimizi tam da yapamıyoruz, namazlarımızda da tembellikler hasıl oluyor, dillerimiz acayip olmaya başladı, gözlerimiz kurudu, gönüllerimiz bizim haz duymaz gibi bir hal oldu, bundan nasıl kurtulacağız, biz nasıl ders alacağız, nasıl ibret alacağız da kurtulacağız diye başımızı iki elimiz arasına alıp derin derin düşüneceğiz. O düşündüğümüzde bizim kalbimize gönlümüze ne gelecek? Kuran-ı Kerim gelecek. Diyeceğiz ki bize en büyük kurtarıcı Allah'ın kitabı Kerim'idir. Kuran'a sarılalım, ona sımsıkı tutunalım çünkü Sıddıy-i Azam efendimizin irti halinde Sagallah a. S dedi ki ya Resulallah siz ahirete göçerseniz bu ümmetin haline olacak? Bu ümmetin haline olacak? Efendimiz buyurdular ki ya Sıddık ben onlara iki esas bırakıyorum. Birisi Kuran'dır, bir diğeri de sünnettir.
Buna sımsıkı tutulurlarsa bunlar dalalete gitmezler, yanlış yola sapmazlar, kurtulurlar, gözleri ibretle bakmak suretiyle ağlar, gönülleri nur-u parlak, elleri Mevla yolunda taşar, ayakları hak yolda yürür, velhasıl bedenlerini Cenabı hakk'ın istediği şekilde kullanırlar. Demek ki Kuran bizim uyanmamız için en büyük vesiledir. Rabbimiz ashabına, buyuruyor. Nedir? Ne buyruluyor? Bu Müddessir öğüt alırlar, nasihat, hat alırlar. Çünkü onlar görüyorlar artık. Şeytanın ne olduğu öyle buyurulur eğer şeytanı insan görse çirkinliğinden derhal ruhunu teslim eder buyruluyor. O kadar çirkin ama bakıyorsunuz milyonlarca insanı sapıtıyor. Milyonlarca insanı sapıtıyor. Bundan dolayı Essadi Erbili Hazretleri buyuruyor ki iki kese bir taşa bela. Kesek dediği nedir? Tarlanın kesiklerini biliyorsunuz. Şöyle birbirine yapışmış toprağın çamur halini almış katılaşmış bir tarzıdır.
Nefis ve şeytana benzetiyor, taşta akıl. Aklı şaşırtabilir onun için rabıta-ı şerifeye, evradımıza, ezkarımıza, zikrimize, Kuranımıza ilmihal kitaplarımıza ve biz imanın hakikatine mutlak girmemiz lazım. İmanın hakikati nedir? İman, inanıyoruz biz ama imanın hakikati ameldir. İnandığımız esasların yerine getirilmesidir. Mesela burada bir genel derinliği kurulmuş. Bu nedir? Bu bir ameldir. Eğer biz bu vesile ile yardımcı olmaya çalışırsak ne oluyor? Fakirdi, yoksuldu, ihtiyaç sahibiydi. Şimdi sadece cepleri fakir olan değil ki, başında aklı da zekası da beyni de fakir olan birçok insanlarımız var. Eğer beyni fakir olmasaydı o başkasının namusunu düşünecek kadar yanlış hale gelir miydi? Allah'ımızın en kadar yanlış hale gelir miydi? Allah'ımızın emrine kafamızı göreceğimiz, onun yüce kudretini tefekkür edeceğimiz yerde bir başkasının işlerine güçlerine takoz olur muydu? Olmazdı.
İşte bu gibi fakirliğe de beyin fakirliğine de yardımcı olan koruma hizmet etmek nedir? Muameledir, ameldir. İmanın yüzde altmış beşine tekabül eder bu. Diyelim eder bu. Diyelim ki bir hastalık gidiyoruz bir ziyaretine, eğer imkanımız olursa yardımında da bulunuruz, bulunamasak bile geçmiş olsun, Cenabı hak afiyetler versin, inşallah iyi olursunuz diye onun gönlünü memnun etmek nedir muameledir. İmanın hakikati budur. Diyelim ki bir cenazedir, cenazeye katılmak ondan sonra yetimleri var, öksüzleri var, dul hanımı var artık o halde kalmış, onlara ianede yardımda bulunmak, onları memnun etmek, mesrur etmek nedir? Bu muameledir, imanın hakikatidir. Mesela bir kimseyle karşılaştık selam verip halini tatyip etmek, gönlünü almak çoluk nasıl, çocuk nasıl, ne yapıyorlar, ne ediyorlar, okuyorlar mı, okul ihtiyaçları nasıl gideriliyor, aman ha yardımcı olmaya çalışalım demek imanın hakikatidir.
Bu gibi. Mesela düğününde vesair zamanlarında efendim Kuran-ı Kerim bize nedir? Büyük bir öğüttür, müddettir suresi elli dört ve elli beşinci ayeti celile de şüphesiz Kuran-ı Kerim bizim için bir öğüttür ve bir nasihattir. Kim isterse ondan çok büyük dersler çıkarır anlar ve hak yolunu bulur. Şimdi Kuran-ı Kerim'e gireceğiz diyelim girdiğimiz zaman bizim öğüdumuz, ibretimiz için biter mi? Mesela bir yeri açtı essau lillah, elmalu velbenuhun mallar ve evlatlar zinetü'l hayatı dünya, dünya hayatının süsüdür. Bakın Kuran bize öyle ders veriyor ki bizi gafletten kurtarıyor, gece teheccüd namazına kalkamıyorduk derhal kalkmamıza vesile oluyor. Kısa dahi olsa yarın kabirde istirahat vardır. Keşke istirahat edebilsek cennetiyle cemaliyle cennet bahçesi olmasıyla orada çok uzun bir zaman vardır.
Ben bu zamanımı şu ömür rüzgarı başında eserken güzel geçireyim diye geçireyim diye gece teheccüd namazına kalkmak arz ettiğim gibi çocuklarımızın internet kafelerde artık oralara gitmeye de gerek kalmadı. Evlerimizde bu gibi yanlışlıklarla bu vesile ile kötülüğe gitmelerine engel oluruz eğer kitabı kelime bakarsak. Eshab-ı elmal mallarımız, velbenun oğullarımız, zinetul hayatit dünya, dünya hayatının süsleridir. Baki kalacak salih ameller ise rabbinin indinde sevap olarak hayırlıdır, ümit olarak da hayırlıdır. Deriz ki biz kitabı kerim'e bir hemen bir izni-i teala açtım, bura çıktı söylüyorum size Kuran-ı Kerim bizim uyanmamız için en büyük vasıtadır Kuran-ı Azimüşşan. Ne dedi bu ayeti celilede? Altı bin altı yüz altmış altı ayeti celile malımız çocuğumuz ördüğümüz zaman bunların hepsi burada kalacak. Bizimle gidecek olan nedir? Amellerimizdir.
O zaman kendimize aşk gelir, muhabbet gelir. Nasıl oluruz? Nasıl oluruz? Bunu da misaline girecek olsak bitmez ve tükenmez. Rabiatül Adeviyye diyoruz ama günümüzün de raviaları var. Meryem validemiz gibi elhamdülillah. Onlar vasıtasıyla hakkı görmüş oluruz. Kuran-ı Kerim bizi uyaran en büyük esastır. Açarız bakarız, zaten bizi uyarmak için gelmemiş midir? Yasin-i Şerife baktığımız zaman biz bunu müşahede ederiz. Yasin-i Şerif'te biz Kuran-ı Kerim dediği zaman siz böyle zannetleyeceğinizi katiyen kabul etmiyorum, siz uyanan bilen kardeşlerimizsiniz. Size bunları anlatmamızın sebebi araba eğer altmışla gidiyorsa aman ha ölçüler içerisinde sürat seksen olsun ulaşacağımız mekana biraz daha rahat alalım. Eğer müsaade edilirse trafikte yüz onsa aman yüz ona çıkartalım da varacağımız yer ne ise oraya bir an önce kavuşalım.
Biz ibadet süratimizi, biz iman süratimizi, ibadet süratimizi, ahlak süratimizi, birbirilerimize yardımcı olma süratini arttırmak için konuşmak yoksa size öğüt ve nasihat verecek bizde bir halde yok, biz sizin hizmetkarınızyız, bitmez. Rabbi Zülcelal'imiz Kuran azimüşşan da buyuruyor sadece Kuran azimüşşan işte düğünde dernekte haydi hafız bir Kuran oku da ayrılalım. Mesela bir cenaze yerinde bir Kuran oku gidelim diyelim bu gibi merasimlerde sünnet merasimidir burada okunup da ayrılan bir kitap değildir. Bakın Rabbimiz ne buyuruyor? Hayatımızın her anını kaplayıp bize ibret ve ders verdiğini söylemek istiyorum.
Sadece ölüm anlarında neden değil düğünlerimizde, değneklerimizde değil hayatımızın her alanında yememizde, içmemizde, yatmamızda, kalkmamızda, çocuklarımızı irşatta, ıslahta, etrafımızda olan saygımızda bitmez tükenmez, dilimizin gıybetten durmasında, gözümüzün hasette bakmasından kurtulmamızda, elimizin cömertliğinde, ayağımızın Mevla yolunda yürümesinde, ne diyeyim artık kalbimizin ilahi korkuyla dolmasında gönlümüze imanın ziyasının daha da artarak bedenimizin her yerini işgal etmesinde takva gibi münip olup Mevla-yı Zülcelal'e celalet dönmemizde en büyük vesiledir. Her an ihtiyacımız olan bir esastır esabet. Kuran diri olanları demek ki sadece ölenler üzerine değil de mesela diyor bunun şer'i yönünü araştırırsınız. Kırkıncı günü derler, elli ikinci günü derler biz buna yok demeyişimizin sebebi bu vesile ile fakir ve yoksul görülüyor diye seslenmiyoruz.
Mesela bazı günlerde ne yapılıyor? Anne annem ve babam için diyor geçmişlerim için Kuran okutacağım. Bu sadece ölüler için değil dili olanları uyarsın da faize gitmesin, uyarsın da ticari ahlaksızlığa düşmesin, uyarsın da Allah korusun sizin huzurunuza söylemekten yine haya ediyorum. Çılgınca bir tavır diyeyim bu kadar haya ederim siz gibi kıymetli kardeşlerimizin huzurunda. Kuran diri olanları uyarsın ve kafirden cezayı hak etsin diye indirilmiştir. Neymiş? Bizim ibret alacağımız hayatımızın her safhasına hitap eden ilahi kitaptır. Diyeceksiniz ki bizim hayatımızın her anına nasıl hitap eder? Böyle hitap eder ki şu adımımızı atacağımıza hitap eder. Yeryüzünde yeryüzünde birle yürümeyin.
Mesela sesimizin tonuna kadar birbirinizi kırmayın, birbirinizi rencide itmeyin ancak dini hususlar müstesna dini mesele olduğu zaman mesela Sıddıki Azam Kabe'nin karşısında oturuyordu otururken babası Ebu Huhafe Peygamberimize münasebetsiz bir söz söyledi. Öğüne bir tokat indirdi ki münasebetsiz bir söz söyledi. Öyle bir tokat indirdi ki nasıl efendimizi seviyorsa sallallahu aleyhi ve sellem babası birkaç takla attı. Efendimiz duyunca dedi ki ya Sıddık babana böyle bir muamelede bulunmuşsun o senin baban değil miydi? Siz bir aile değil misiniz deyince dedi ki ya Resulallah yanında kılıcım yok, size muhalefet denince bize anne ve baba görünmez, kardeş ve bacı görünmez. Boynunu kavurdun dedi. Kuran bizim için en büyük öğüt ve nasihattir. Yine bizi uyandıracak nedir? Mesela azabın ansızın gelmesin. Bu epiyi bir sıkıntı geçirdik. Van'da geçirdik.
Erdişte oldu mesela bir deprem hadisesi cenabı hak bütün kardeşlerimizin müminleri muhafaza buyursun. Öyle bir gönül ki inşallah böyle bir gönle nail oluruz, hiçbir kardeşimiz sıkıntı görmesin. Bizim sıkıntımız ahiret sıkıntısı olsun. Nasıl öleceğiz, huzura nasıl varacağız, nasıl hesap vereceğiz, acaba hangi imada kalkacağız, defterimizi nereden alacağız? Mizanımız, sıratımız, mahşer bunlar hep tefekkür olmalı. Şimdi ertişte diyelim adamlar diyor biz diyor çay içiyorduk diyor. Çay içerken hemen yerin hareketini müşahede ettik her şey birbirine karaşeverdi ani birden diyor. Mesela Adapazarı'ndaki bir kardeşimiz ben diyor dün buranın en çok zenginlerinden birisiydim, en zenginlerinden birisiydim ki musibetlerin ne zaman geleceği belirsizdir bu bizi uyandırmalı. Enham suresi kırk yedi. Ayet-i celîlede Rabbimiz esamle kul erayitekum in etekumadebullahi bağteten ev cehaten ila ahir ilaya.
Yani siz görünmez misiniz buyuruyor Cenabı Hak. Siz görünmez misiniz? Bakın Gölcük'te de böyle bir hadise oldu. Çok yerde zuhur etti saymakla bitiremem zaten memleketimiz deprem memleketi olarak haber verilir. Hatta bir tarih bizim şu bulunduğumuz kasaba veya ilçemiz diyelim. Bu mahallede dahi çadırlar kurarak dışarılarda kalınmıştır. Bu bize ders ve öğüt olmalı. Onlar akşamdan bunu biliyorlar mıydı hiç haberleri yok. Mesela bir kardeşimiz vefat etti Kirazlı da vefat etti. Etti. Bu yemek yerken vefat etti. Bu hoşat olsun yemek yerken. Bak bir kardeşimiz yine çok yakında oldu bu hanımına saat altı buçukta sabah diyor ki hanım uyanmıyor musun ondan sonra ayrılıyor daha kapının eşiğine gerilmeden düşüveriyor ruhu kap yanılmıyor. Hatta düştüğünde kalkmak istiyor o kalkma alim de görüyorlar ama bir anda hiç hatırda ve hesapta yok. Bunlar bizi uyandırmazsa ne uyandırır?
Diyoruz ya mesela yahu adam daha dün bizimle oturdu çay içti biz konuştuk görüştük Allah Allah diyoruz. Yani şu memleket diyoruz hiçbir yoktu bak birbirine karışmış. İşte ayvaz hacı diye deverinin bir yeri var. Orada bir tanesi Almanya'dan gelmiş bazı münasebetsiz sözler de oluyor. Hiç aklı hayalde yok. Gece orada evliya denen bir dağ var, bir ateş zuhur etmek suretiyle on dört kere birbirine karşı karışabilir. Hani belirsiz hayal. Yani ansızın size açıktan da gelir, hiç haberiniz olmadan yatağa ölüm bile. Hayalinizde yokken sabah gelirsiniz ki o kimse ruhunu teslim etmiş. Adana'da Necmettin Akşan diye bir kimse vardı üstadımızın. Sevdiklerinden bir kimseydi doktordu. Babalarım Hasan efendi. Akşam diyor çok güzel güle oynuyor oturuyorduk. Tabii hayırlı sözlerine. Sabah diyor babamı kaldırmak için var mı? Çünkü geç kaldı diyor.
Yemeği de diyor babamı kaldırmak için var mı çünkü geç kaldı diyor yemeğe davet edeceğim baba dedim hiç ses yok diyor, baba dedim hiç ses yok. Yani bunlar bizim kardeşlerim hepimizin başına gidecek diyorum ki biz öntü kıldık dirildik daha da mı uyanmayacağız diyorum. Biz öntü kıldık dirildik daha mı uyanmayacağız? Rabbimiz ibret alan ders alan kimselerden kılsın, azabın da bir cezanın da ansızın gelmesi elbette ki bizi uyarmalıdır. Sonra bizim ders elbette ki bizi uyarmalıdır. Sonra bizim ders almayacağımız hiçbir şey yok ki Allah'ımızın yarattığı mahlukat bize en büyük derstir. Nasıl ders diyeceksiniz. Mesela mesela Allah'ımız yanlış ifade eden bizleri muhafaza ince düşünmek, ince düşünmek, düşünüp ibret almak. Rabbimiz buyuruyor ki yaratılan şu canlılardan da ders alın. Ibret almaz mısınız, sizi gölgeleyen şu semadan ibret almaz mısınız diye bütün dersler veriliyor.
Arının bakıyoruz çiçekleri dolaşıyor, bin bir türlü çiçekler onların her birinden bir öz almak suretiyle getiriyor, o peteklere balı bırakıyor çeşit çeşit hem de birbirlerinden çok farklı renklerde de getirmek suretiyle bize nimet olarak sunuluyor. Bu düşünen bir kimse için düşünen bir kavim ve topluluk için öğüt ve ders değil midir buyruluyor. Ders almaz mısınız? Aleyhissalatü Vesselam müminleri arıya benzetiyor arı nasıl çalışıyor, siz nasıl gece ve gündüz böyle horul horul yatabilirsiniz, nasıl ibadetsiz ve taatsiz vakit geçirebilirsiniz ama bizim işimiz var gücümüz var göreceğiz. O işimizi gücümüzü görürken üstadımızın valideyi muhteremeleri diyor ki şimdi halı mevsimi değil olsa bile bizim artık memleketimizde bu pek kalmadı. O günde ise çok yaygın bir vaziyette bir kadının buyuruyor kadının evinin geçimi için helal rızık temini için çalmış olduğu her bir ilme on sevap var diyor.
Yani şu dünya işlerimizle çoluğum çocuğum, kocam vesaire kim olursa olsun helal lokma yiyelim diye tarlada bağda bahçede çalışmamız da ibadettir yeter ki niyetimiz düzgün önce Cenabı Hak küçük günahlarını bağışlıyor. Demek ki bir arının çeşitli çiçeklere konup binlerce çiçek ondan peteğe bal dökmesi nedir? Bir ibrettir. Biz de ne yapacağız? Önümüzde Kuran-ı Kerim burada altı bin altı yüz altmış altı tane çiçek var. Bunların her birine gönlümüzü vererek okurken sadece dilimizin okuması değil böyle okuyacağız. Okuduğumuz ayetler imanımızı arttırarak okursak her bir ayeti celile-i cemileden bir nur alarak gönülümüze ne yapıyoruz? Aynen arının bal yaptığı gibi kalbimize marifet balları, Cenabı Hak'tan korkma bağları, münip olup ona dönme bağları hasıl olacak, daha saymakla bitiremeyiz hiç şüphesiz. Uzattığımı biliyorum, kısa kesmeye gayret edeceğim.
Ahiret ve kıyamet hisaf günü de hiç şüphesiz bizim için bir derstir. İnce düşünmemizi icap ettiren bir husustur. Esri bille, Kuran-ı Azimüşşan'da bize Al-i İman suresinde otuzuncu ayeti celile baktığımız zaman öyle bir ders öyle bir bize öğütler var ki tarifi mümkün değildir. Ne buyuruyor mevlamız? Al-i İman suresinde otuzuncu ayeti celilede esani her nefis ne hayır işlemiş, me ne kötülük yapmış ise ve me amelet minzuin, ne kötülük yaptıysa tevelttü lev enne beynehe ve beynehu emeden baide önüne konmuş bulacağı gün ister ki onlarla kötülük arasında uzak bir mesafe bulunsaydı. Allah sizi kendisinden sakındırıyor celle celalü. Cenabı hak kullarına çok şefkatlidir, merhametlidir buyuruyor. Bu ayeti celileyi niçin okuduk biz? Çünkü ol günde ahiret gününde yapmış olduğu hayır ve şer ne varsa bütün önüne getirilecek ve hesaba çekilecektir. Bu bizim için öğüt değil ders değil de nedir?
Bu fırsat en büyük bize nimettir bir hazinedir sanki çalışıp bugün de mahcup olmamaya gayret gösteririz. Daha birçok ayet-i celleler güzel ahlak üzerinde düşünmemiz gerekir. Güzel ahlak üzerinde. Sonra bütün kainata bütün kainatın bizim hizmetimize verilmesi semavat bağarız. İbret alacağımız kendimize baksak bile yeterliyiz. Nasıl bakacağız? Rum suresi sekiz. Ayet celileri Rabbimiz. Yani onlar kendilerine bakıp da ibret ders alıp düşünmezler mi hiç? Ne düşüneceğiz burada? Bir kere biz faniyiz ahirete göteceğiz ebedi olan aleme varacağız Cenabı hak ise bakidir ebedi olan bir adem var önümüzde burada durup dinlenmeyeceğiz evradımıza, ezkarımıza, zikrimize, fikrimize, şükrümüze, rabıtamıza riayet edeceğiz birbirimizi Allah için seveceğiz muhabbet geleceğiz Cenabı hak başarılar ihsan buyursun. Ali Ramazan Dinç Hoca Efendi.
Kaynak: Genel
