Âhir Zaman Nimeti; İnternet / Elif Alaca

 

İnsan doğduğu andan itibâren bilgiye açtır. Kavuşmayı arzu ettiği nimetlerin başında bilgiye ulaşmak vardır. Tarih boyunca insanlar bunun için büyük çabalar sarfetmiş, araştırmalar yapmışlardır. Bugün ise Allah ilme, bilgiye, bilime insanların bir tık’la kolayca ulaşabilecekleri muhteşem bir imkân yaratmıştır.

İnternet, yaşadığımız Âhir Zaman’ın en büyük nimetlerindendir. Bugün insanlığın en büyük problemi îman zâfiyetidir. İnternet vesîlesiyle bilgiye ulaşmak çok kolay olduğu gibi, Allâh’ın dînini tebliğ etmek konusunda milyonlara ulaşmak mümkün olmaktadır.

Konfüçyüs’ün, “Sende bir bilgi var. Bende bir bilgi var. Ben sana bir bilgi verirsem, sen bana bir bilgi verirsen sende iki bilgi, bende de iki bilgi olur” sözleriyle ifâde ettiği gibi bilgi paylaşımı önemlidir.

Ancak birçok insanın en verimli saatlerini bilgisayar başında amaçsızca geçirdiği de açık bir gerçek. Yalnızca bir tek konuda bilgi edinmek için girilen internet sayfasında insan kolaylıkla saatlerce vakit öldürebiliyor. Eski arkadaşlar, yeni çevreler ya da yeni iş imkânları gibi çekici sosyal hedefler insanın bâzen bütün gününü ziyân etmesine yol açıyor. Hattâ kimileri âdetâ kişilik değişimi yaşayarak, sosyal paylaşım sitelerinde yaşanan ortak bir karaktere adapte oluyor.

Oysa zaman insan için en büyük nimetlerden. İmtihan mekânı olan dünyâda insan, kendisine tanınan süreyi Allâh’ın hoşnutluğunu kazanmak amacıyla yaşamalı. Ancak birçok insan zamânını değerlendirmesi gerekirken 'öldürüyor'. Allah'tan uzak yaşıyor, boş işlerle zamânını isrâf ediyor; müsrifçe tüketiyor.

İsraf denildiğinde genellikle para, yiyecek ya da malların isrâfı düşünülür. Ancak zamandan sağlığa kadar Allâh’ın bahşettiği her nimetin, Allah rızâsı dışında gereksiz yere harcanması bir israftır. Ve Allah, “Sonra o gün nimetten sorguya çekileceksiniz.” (Tekâsür Sûresi, 8) buyurarak insanların, verdiği nimetleri nasıl kullandıklarıyla ilgili Âhirette sorguya çekileceklerini haber verir.

İlmin sâhibi Allah'tır; insanlara ilminden dilediği kadarını verir. Allâh’ın lütfettiği bilgiye sâhip olan her insan, hem bu nimetten hem de Allâh’ın varlığını ve üstün gücünü diğer insanlara anlatmaktan sorumludur. Bunu yapmadığı takdirde Rabbinin verdiği bilgiyi isrâf etmiştir.

İnsan sâhip olduğu imkânları vicdânı ile değerlendirmeli. İmkânların kendisini yönlendirip sürüklemesi, tutsak etmesi nimeti yanlış kullanmak olur. Zamânın nasıl geçtiğinin şuurunda olmadan, amaçsızca sosyal paylaşım siteleri kültürüne kapılmamalı. Etrâfına âdetâ bir duvar örmüş gibi, yakınlarına olan sorumluluklarından uzak olmamalı…

İnternet ortamındaki paylaşım siteleri gaflete değil Allâh’ın dînine hizmet edecek şekilde kullanılmalı. Hayırda kullandığımız sürece de bizler için büyük nimet olmaya devâm edecektir.

Dünyânın bilgisini ekranımıza getiren, hem ilmimizi artıran ve hem yaymada bizi sebep kılan Allâh’a çok şükretmek gerek. Sadece chatleşmek, yediğini içtiğini, resimlerini paylaşmak için kullanmadığımız sürece de nimete şükretmiş oluruz.

Her insan sâhip olduğu her şeyi geride bırakarak ölecektir. Öldükten sonra ne Facebook ne arkadaşları, ne evi, ne arabası, ne bilgisayarı yanında olmayacaktır. Hayâtın tek amacı Allah rızâsıdır. Bu sebeple nimetleri O’nun yolunda kullanmalıdır. Kadın-erkek tüm Müslümanların sorumluluğu Allâh’a güvenip-dayanarak, yaratılışı ve yeniden dirilişi kanıtlayarak insanların îmânını kurtarmak için mücâdele etmektir. Kur'ân ahlâkını yaygınlaştırmak için hakkı, hakîkati, güzelliği var gücüyle anlatmaktır. Bu, Müslüman’ın dâvâsıdır. Bu dâvâda benlik olmaz, bu dâvâda nefsin arzu ve tutkuları olmaz; insanın kendi zevkleri olmaz. Bu dâvâ özveri ister. Bu dâvâ insanı ve îmânını kurtarmaktır. Bâzen yazdığınız tek bir cümle, sizden kilometrelerce uzaktaki bir insanın îmânına vesîle olabilir.

Bir gün tevâfuk karşıma çıkmıştı şu hoş satırlar:

"En çok ellerini sevmeli bir kadının..

Örgü örünce, bin ilmeğe sığdırır aşkı;

Çay demleyince bir demliğe,

El sallayınca bir ömre.." diyordu şâir.

Diyorum ki ben de; “belki de bir cümle yazınca, ebede.."

Aralık 2022, sayfa no: 14-15