```html

Mahmud Sâmi Ramazanoğlu (ks) ve İbrâhim (a.s) İttibâsı

Mahmud Sâmi Ramazanoğlu (ks) şöyle buyurmuştur:

"İbrâhim’e –aleyhisselâm- nâsın en evlâ, dinde yakın ve muhabbette ziyâde onları o kimselerdir ki, onlar onun zamanında bulundular ve İbrâhim’e –aleyhisselâm- ittibâ ettiler. Ve şunu Nebiy-yi zîşân ve bu Nebi’ye ittibâ ve îmân eden mü’minleri Allah Teâlâ sever."

Âyetin Nüzûl Sebebi

Tefsîr-i Hazîn’de belirtildiğine göre bu âyet-i celîlenin iniş sebebi şudur:

Mekke müşrikleri, Habeş’e hicret eden ashâb-ı Rasûlullah’ı geri almak ve onlara eziyet ederek irtidat teklif etmek amacıyla Habeş meliki Necâşi’ye Amr ibn-i As ve Umâre bin Muaytî’yi hediye göndermişlerdi.
Mekke elçileri ile Muhâcirîn-i Kirâm, Necâşi huzurunda tartışmaya başladıklarında, elçiler din-i İbrâhim üzere olduklarını iddia ettiler.
Bu iddiayı çürütmek için bu âyet-i celîle Medine’de Rasûlullâh’a (s.a.v) indirilmiştir.

Âyetin Hükmü ve Önemi

Âyet, Necâşi huzurunda din-i İbrâhim üzere olduklarını iddia eden Mekkelileri yalanlamak için inmiştir. Her ne kadar:

Tartışma Habeş’te, âyet ise Medine’de inmiş olsa,
Arada büyük mesafeler bulunsa da,
Kur’ân-ı Hakîm’in âyetleri mütevâtir ve kıyamete kadar bâkîdir.

Bu sebeple mesafe itiraz konusu olamaz. Çünkü bu âyet, yalnızca o dönemdekileri değil, benzer iddiaların yalan olduğunu herkese bildirmek için indirilmiştir.

[1] Tecrîd-i Sarîh Tercümesi, Prof. Dr. Kâmil Miras, 9/147

```