Muhterem yazarımız, Muhyiddin ibn Arabi (k.s)’nin halifelerinden Sadreddin Konevi’nin yetiştirdiği Müeyyedüddin el Cendî (V.H. 7. asır sonları)’ye ait “Nefbatü’r-Rûb ve Tubfetü’l-Fütıb” adlı eserin önemli noktalarını derleyerek siz kıymetli okurlarımızın istifâdesine sunmayı faideli bulmuştur. Vuslat: Murâdı Hakk Teâla olan O’na tam yönelmeli. “Hem Rabbinin ismini an ve her şeyden kesilerek O’na ihlas ile yönel (erek) ibadet et.” (Müzemmil 8) “Kur’an okumaya başlarken “Bismillahirrahmanirrahim” de.” (Celaleyn) “Gece gündüz O’nu zikre müdâvim ol. Zikrullah, tesbih, tehlil, temcid, tahmid, namaz,, Kur’an okumak, ilim tedris ve tahsili gibi herşeye şâmildir.” (Beyzavî, Medarik) Tebettel: İnsanlardan uzaklaşıp kendini Allah’a vermek. Mürid: Allah’a erme murâdının ipinin ucunu mürşid-i kâmile teslim etmekle hâsıl olacağını idrâk eden kimsedir. Vuslatın temini, engelleri aşmakla mümkündür. Engeller iki kısımdır: Sâlikin şahsının dışında. Sâlikin kendi nefsi olur. Zâhirî Engeller: Dünya meşgalesi, mal ve mülk sevgisi. İbrahim b. Edhem (k.s) ve Harun Reşid’in oğlu Sebti ve nicelerinin dünya ve müzahferatını terk ettiği gibi. Müeyyed b. Mahmud b. Said es-Sufi Allah’a vuslat için istihareye yatar. Tevbe suresinin 24. ayetini görür. Hafızlar meclisine vardığında bu ayeti okuduklarına tesadüf edince rüyasının sadâkatine inanır. Batınî Engeller: Sâdıkâne bir şekilde Allah’a dönmek. Bedenî mücâhade ve nefsini riyâzetle terbiye ederek sabra erişmek. Her iş ve hâlinde Allah’a tevekkül etmek. Rızâ ve teslimiyet. Her şeyin ehadiyyet-i ceminin yalnız Allah Teâla’ya ait olduğunda O’na güvenmek. Alışılan şu beş şeyi terk ile Hakk’a vâsıl olunur: Mevt-i esved: Siyah ölüm ki, açlıktır. Mevt-i ebyaz: Beyaz ölüm ki, uykusuzluktur. Mevt-i ahmer: Kırmızı ölüm ki, uzlete çekilmektir. Mevt-i asfer: Sarı ölüm ki, susmaktır. Mevt-i ahdâr: Yeşil ölüm ki, yamalı elbise giymektir. Bu esaslara riâyet edildiğinde şehvet ve gazap kuvvetleri rûhânî, melekî kuvvetlere dönüşür. İstediği an istediği yerde bulunabilir.
