21. Derviş Muhammed Semerkandî (kuddise sirruh)

Vefâtı: Semerkand-Dasferar, H.970 / M. 1562

Şemâili

Orta boylu, güzel yüzlü, buğday benizli, beyaz sakallı idi. Her âzası mütenasipti. Zâhir ve bâtın ilimlerine vâkıf bir veliy-yi kâmil idi. Herkesin anlayabileceği dilden konuşma özelliğine sahipti. Kabiliyet ve yetenekleri ortaya çıkarıp geliştirmede mâhirdi. Cezbe ve istiğrakı sahv ve temkînine galip, isimsizliğe talip bir gönül eriydi.

***

Künyesi, Mevlana Derviş Muhammed’dir. Gençliğinde onbeş sene zühd ve riyâzâtla vakit geçirip tecrid ve tefridde bulunarak aç ve uykusuz kalmış, harabelerde zikir ve fikir ile meşgul olmuştur.

Bir gün açlığın tesiri ile çaresiz kalıp yüzünü semaya kaldırdı. Derhal Hızır (a.s.) gelerek:

– Eğer sabır ve kanaat istiyorsan, Hâce Muhammed Zâhid Hazretlerinin hizmetine koş, o sana öğretir, dedi.

Derviş Muhammed de hemen Hâce Muhammed Zâhid Hazretlerinin huzuruna varıp teslim oldu. Hizmetine girip seyr u sülûkünü tamamladı. Halifelerinin büyüklerinden oldu.

Kendisi, müridlerini terbiye ve irşad etmekte harikulade bir meleke sahibiydi. Herkesin anlayacağı dilden konuşur, seviyesine göre muamelede bulunur, meziyetlerini belirtir, kabiliyetlerini geliştirirdi. Bu hususta kudsî bir kuvvete sahipti. 970’te Dasferar’da vefat etmiştir.

Silsilede emâneti Muhammed Zâhid Hazretlerinden almıştır. “Hâcegân Serdefteri” diye anılır.