"Sin, Şın’a girince sırrım açığa çıkar" der Muhyiddîn-i Arabî. Bu sır yıllar sonra âşikâr olur. Sin’den kastı Selim’dir, Şın’dan kastı ise Şam. Şam’a giren Yavuz Sultan Selim, Muhyiddîn-i Arabî’nin kayıp kabrini bulur ve Osmanlı unutulmaz imzâlarından birini atmış olur Şam’da. İstanbul’a “Sûretin en çok kime benzer, kimdir kardeşin?” diye sorsalar şüphesiz ki cevâbı Şam-ı Şerif olur. Şam’la İstanbul’un dostluk tohumu 400 yıl öncesine dayanır. Osmanlı bu tohumu büyütmek için canla başla çalışır ve mührünü bıraktığı her yer İstanbul’un izlerini taşır. Öyle ki bir zamanlar küçük İstanbul denirdi Şam-ı Şerif’e. Benzetmede haklılık payı vardır. Kapalı Çarşı’ya selâm gönderir sanki Hamidiye Çarşısı. Şam’ın Sembolü bu çarşı Abdülhamit’in hediyesidir yasemin kokulu şehre. Caddeden kol kol ayrılan sokaklar sanki bir bayram yerini andırır, gözümüzün değdiği her tezgâhta Kapalı Çarşı’da geziyor hissi gelir oturur kalbimize... Kilometrelerce uzakta dostumuzla karşılaşmış gibi sürur bulur kalbimiz, güven duygusu sarar tüm benliğimizi. Kilometrelere rağmen dedelerimizin eli başımızı okşuyor sanki Hamidiye Çarşısının her detayında. Bu duygu yoğunluğuyla yürürken renk renk elbiselere ilişiyor birden gözümüz; genç kızların aklını başından alan ipekli kumaşlara, ince ince işlenmiş gümüş takılara... Zamanda ve mekânda yolculuk yaptıran birbirinden güzel kokular kazınıyor hâfızamıza. Biraz daha ilerledik mi birbirinden özenle işlenmiş sedeflere takılıyor gözümüz. İstanbul’un birbirinden güzel câmilerinin kapılarını, mihraplarını süsleyen Şam sedefleri... Hac yolu sâyesinde Şam’ın bu eşsiz sedefleri İstanbul’la buluşuyor ve bir köprü daha kuruluyor iki şehir arasında. Tatlı bir yorgunluk hissetmeye başladığımızda başı fesli bir amca buz gibi bir şerbet uzatıyor tanıdık bir tebessümle. Elimizdeki şerbeti yudumlayarak yürürken çarşının çıkışındaki Emevî câmisinden esen serin rüzgar çarpıyor yüzümüze. Akşam ezanının ferahlatıcı sadâsı İstanbul’daki ezanlara karışıyor ve ufak bir ara veriyoruz yasemin kokulu şehre...
