Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Tefrika 103 pür dikkat dinlerdik. Onlar bir söz söylediği zaman hemencecik teslim olurduk. Kalbimizde o söze dâir bir şüphe duyduğumuzda, helak olacağımızı düşü nürdük. Kardeşlerim, büyüklerin sözlerinde riyâ yok süm'a yok, kibir yok. Din, diyânet, güzel ahlâk hep. Bu yüzden o sözleri işittiğimizde itâat etmek zorundayız. Onlar bize, Hakk'a giden yolu târif ediyorlar. Hiç kim se akima göre yeni yollar icat etmesin. "Bu usul eski di, şimdi zaman değişti, ben bildiğim gibi yapayım" demesin. Büyüklerimizin sözlerine ve yollarına itiraz etmeyelim. Dilimizle itiraz etmiyoruz. Kalbimizle de itiraz etmeyelim. Ustâdlarımız bize ne diyorlar da onlarm sözlerine itiraz ediyoruz? Bir düşünelim. "Aman Allah'a saygılı olun, Resûlü'ne sevgili olun." Üstâdlarımızm sözle ri hep bu. Öyleyse Allah'a saygıyı, Resûlü'ne sevgiyi öğütleyen bu sultanlara hiç itiraz edilir mi? Tekrar bir daha düşünelim. Üstada bahane bulan Bunlardır yolundan kalan Bazen var bağrımı delen Affetmeli hilimdir bu Üstâdlarımızm öyle sırlı hâlleri vardır ki bizim o hâllere muttali olmamız mümkün değildir. Öyleyse ne biliyoruz da neye itiraz ediyoruz? Üstâdımız birbirini çekemeyen iki ihvanı görmek bile istemezdi. "Onu incitmediniz, beni incittiniz." bu yururlardı. Duâlar, tevbeler edelim de .kendi ismimizi