Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Bal, Arı ve Kur'ân Şifâsı / 167 Nûşirevân-ı Âdil kİ, kemâl-i adi ile kâmil ve vüfûr-ı akl ile fâzıl idi. Nesâyih-i ukalâya ve mevâız-i hükemâ- ya o kadar râgıb ve tâlib idi ki nesâyih güiıerlerini yaz dırıp başı üstünde götürür idi. O öğüdler şunlardır: * Sözü doğru ve yakîn üzere söyleyesin. * Herkes ile küstahlık eyleme. * Borçlu adamları yâr tutma. * Kendi düşmanını hor ve hakîr görme. * Dostlarına varmaktan ayakların İmtinâ etmesin. * Söylenmedik sözü söyleme. * iyi dostlardan göz ve gönlü döndürme. * Belâ nazil olmuş yere varma. * Yapılmayacak işi yapma. * Taleb olunmayacak nesneyi taleb etme. * İşlerinde acele eyleme, teennî ile davran. * İşlerini vaktinden te’hîr eyleme. * Tecrübe olunmuşu tecrübe olunmuşa verme. * Eli her kimsenin kuşağına verme. * Fayda ve ziyâna cism ü cânını fedâ eyleme. * Mal ve cânını fedâ-yı dîn eyle. * İyi nam İle anılmağa himmet eyle. * Az incitip yük götürücü ol. * Belâlara sabredici olmağı sanat eyle. * Hiç sıhhat ve âfiyetten iyi nesne bilme. * Zamanlarını câhiilik ile geçirme. * Bir kimseye gam ârız olunca şâdımân olma. * Diğerlerinin başına gelenden ibret al. * Hiç kimse ile alay etme. * Oğullarına iyi sanatlar öğret. * Ayağını endâzeden dışarı basma. * Kimse ile cenk etmeği satın alma.