Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Duâ / 229 4- Kıbleye müteveccih olmak ve evvelinde ¿«.Jtjl o'j ^ ı^ji diyerek Hak teâlâ hazretlerine hamd u sena eylemek. 5. Rasûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- efendimiz hazretlerine duanın önünde ve âhirinde salât ve selâm eylemek. 6- Duânın sonunda “âmin" demek. 7- Duâyı yalnız nefsi için tahsîs etmeyip bilcümle mü'minîni duâya müşterek kılmak. 8- Ellerini semâya ref edip avuçlarını açmak ve duânın nihayetinde avuçlarıyla yüzünü mesheyle- mek. 9- Huzûr-ı kalb, sıdk u ihlâs ve teslimiyetle tazarrû ve niyâzda bulunmak. Bir de duâ ederken; “Ya Rabbî! Sen bilirsin, diler sen şöyle yap!” gibi tâbir söylememelidir. Nitekim Ebû Hureyre -radıyallahu anh-'ın rivayet ettiği hadîs-i sahih te duyurulmuştur: “Sakın sizden biriniz duasında; “Yâ Rabb sen diler İsen bana rahmet eyle!’’ tâbirini istîmâl etmeyip kat’iy- yetle ve azm-i kavî üzere "Yâ Rabbî, beni mağfiret ey le!” “Ya Rabbî, bana rahmet eyle!” diye duâ eylesin. Zî- ra Allah teâlâ ve tekaddes hazretleri için duâyı müste- câb ve kabul ettiremeyecek bir gûnâ mânî ve mücbir mutasavver değildir."^2 192. Tecrîd-i Sarîh Tercümesi, 12 / 372