Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
70 Kenzü’l -İrfân Fî Ehâdis-i Nebiyyi’r-Rahmân 553 .Umûrunda [işlerinde] istihare edenler, hâib [hayal kırıklığı ya şamış;] ve istişare eyleyenler, nadim [pişman] olmadıkları gibi; idare-i maişetinde [harcamalarında] israf etmeyip, i'tidali iltizam edenler [orta yolu tutanlar] de fakr u zarurete düşmediler. 554 .İstişare olunan zat mu’temendir [güvenilir kişi olmalıdır], İstişare olundukta, kendi nefsi için arzu ettiği hayırları, kendisiyle istişare edenlere de söylemeli, demektir. 555 . İstişare olunacak zat, emniyet-i kâmile ile mevsuf [son derece gü ven duyulan biri] olmalıdır, demektir. 556 . Müminlerin güzel gördüğü şey, indallah [Allah katanda da] güzel dir. 557 .Füseka [Fâsıklar] ile istişare etmeyiniz. Zira onlar musîb [isabetli] bîr re’ye [fikre] mâlik değillerdir. 74. BAB: EMANET HAKKINDA 558. Nezdinde [Yanana] emanet bırakılan eşyayı sahibine iade et. Sana hıyanet eden kimseye de hıyanet etme. 559. Emanet, ayn-ı gınadır. [Güvenilir, emin olmak bir tür zenginlik tir.] Yani emanetle [emin olmakla] mevsuf [vasıflı] olan zat, servet-i itibara [itibarlı olma servetine] mâliktir. 560. Nâsın malında ve ırzında emanete mâlik olmak, vüsat-i rızık [rızık bolluğu;] ve hıyanet ise bilakis fakr u ihtiyacı celbeder [fakirliği ve yok- sulluluğu çeker], 561. Emanete hıyanet edenler, kemâl-i imandan mahrumdur, 562. Emanet, ayn-ı izzettir. [Emin olmak, başlıbaşına şereftir.]