Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
36 Evvel Âdem babamız Sonra Havvâ anamız Zînetlendi dünyâmız Muhammed (sav) hürmetine. Şefkat ve merhametin kaynağı baba olmaktır. Efendimiz (sav) “Anası babası olmayanın, atası benim.” buyurur. Zât-ı Kibriyâ O’na, Raûf ve Rahîm İsm-i İlâhî’sini, sıfat olarak ifâde buyurdu. Enes b. Malik (ra) babasının yerine, rûhunun babası Efendimiz’i (sav) tercîh etti. Hz. Selman, Hz. Bilal, Hz. Süheyb (r.anhüm) neseben yakın olmadıkları halde mânen ehl-i beytten sayıldılar. Şer’an ana-babanın hakkını korumakla birlikte, rûhun babasının hakkı daha ziyâdedir. Maddî olan ana-baba, rûhun arşdan inmesine vesîle olurken, mânevî baba, rûhu geliş yerine iâde eder. Dedem (ra): Memur haldaşın ara Derdine büyük çâre Duâ eyle pedere Ğayri peder bilmezem. Mânevî Baba