Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Nûh Aleyhisselâm ve Kavmi / 115 Nuh -aleyhisselam- hübût-ı Âdem’dem, yani Âdem -aleyhisselam-’ın yeryüzüne inmesinden binaltıyüzkırkiki sene sonra doğdu. Yurdu Dımaşk'dır. Kûfe'ye defnolun- du. Bazıları Kerkük’e defnolunduğunu söylerler. İbrahim -aleyhisselam-’ın Kudüs'deki mağarasına defnolunduğu nu söyleyenler de vardır. ismi “Şâkir” idi. Kendi haline çok ağladığı için “Nuh” denildi'. -Aleyhisselam- Ağlamasının sebebleri hakkında denildi kİ: 1 - Bir yerde merhametinin azalıp, “Rabbim! Yeryü zünde kafirlerden olup da yurt tutan kimse bırakma!” dediğine Allah râzı olmadığı için nedamet etmesi sebe biyle ağlamıştır. 2 - Bir köpeği görüp de beğenmediği için Allah’ın ita bına maruz kalıp, kendine taraf-ı İlâhîden “Beni mi ta’yib ettin, onu mu?” denildiğinde nedamet edip ağlamış ve dağlara kaçıp gitmiştir. 3 - Oğluna meyli ve hakkında Rabbine münacat edip “oğlum ehlimdendir” dediğinde “O senin ehlinden değildir” buyurulmasına ağlamıştır. Enbiyâ ve evliyânın ağlamaları Allah’ın, onların kalb- lerini tutan celalinden ve heybetindendir. Bu da âşıkların evsâfından, âriflerin hasâisindendir. Yahya -aieyhisselam-’ı görmez misin ki hiç bir günah işlemediği halde zamanında ondan fazla ağlayan kimse görülmemişdir.