Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
_________ :________ Ümmet-i Muhammed ve Şefaatçileri / 151 Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- birden şid detle ağlamaya başladı. Öyle bir ağlayış ki, dayanıl maz. Bunu gören Hz. Ebû Bekir şöyle dedi: -Anam, babam, sana fedâ olsun yâ Rasûlallah! Ni çin ağlıyorsun? Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- buyurdular ki: - Ümmetimin önünde uzun ve zor bir yol, omuzla rında ağır bir yük ve bir çok da mâ'sıyetleri bulunmak tadır. Âhırette azaba girerlerse ben nasıl ağlamıyayım! Hz. Ebû Bekir bundan duygulanarak: - Yâ Rasûlallah! Sen gönlünü hoş tut! Allah bana izin verirse kiyâmet gününde ümmetinin âsileri hakkın da durum vahimleşirse günahlarının taşınmasını hafif leştirmek için onların günahlarının yarısını yüklenirim. Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-, Ebû Bekir'i senâ, tahsîn ve taltîf buyurarak duâ etti. Sonra Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz, Hz. Ömer’e teveccüh ederek şöyle buyurdu: - Yâ Ömer! Ebû Bekir -radıyallahu anh-’ın sözlerini işittin. Günahkâr ümmetim hakkında sen ne yapacak sın? ' Hz. Ömer -radıyallahu anh- şöyle cevap verdi: - Yâ Rasûlallah! Ebû Bekir’in yapmayı vâ’d ettiği

