Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Ayet: 5-8 / 145 Ashâb-ı kirâmın ekserisi asâkir-i islâmiyye ve muhim- mât-ı harbiyyenin azlığını nazar-ı itibâra alarak Kureyş’e mukabele etmek pek müşkil göründüğünden kervâna karşı gitmek cihetini ihtiyâr etmişlerdi. Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-’in re’y-i Nebevîleri ise düşmana karşı gidilip onun kuvvetini kırmak ve şevket-İ Islâmiyye’yi tezyîd etmek idi. Zîrâ, düşmanın kuvveti yerinde oldukça her zaman ehl-i İslâm muhâtara- dan sâlim olmayacağı cihetle düşmanı za’fa dûçar etmek kervânı elde etmekden daha evlâ olduğundan bu ciheti ihtiyâr buyurdu. Bunun üzerine ashâb-ı kirâmdan Ebû Bekir, Ömer, Sa'd ibn-i Ubâde, Mikdad, Sa’d ibn-i Muâz-rıdvânullahi teâîâ aleyhim ecmeıyn - hazarâtı Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-’e tebeiyyetle diğer ashâb-ı kirâmı bu re’ye döndürdüler. Bedir cihetine azîmete karar verildi. Ve azîmetde olundu. Vâcib Teâlâ hazretleri umûr-ı harbde ashâb’ın ihtilâflarını ve re’ylerinde kusur ve mücâdelelerini beyân dan sonra onlara vâkî olan ihsânını beyan etmek üzere: a' j- J ;/ ^ ^ 3 ^„ / i jl 4İJI JÜj£J |V$0 jj^> ii jjJI d