Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
------------------------------------------------------------ Dünya Hayatı / 299 6. Selefin zelle kabilinden olan hatalarını hüccet edi nip onların asıl örnek alınacak menakıbını terk etmeleri, ahlâklarını örnek almamalarıdır. Hevâ, şehvet ve bid’atın yok olması, kitab ve sünnetle âmel sevgisinin kalblerde iyice yerleşmesi için, akıllı insa nın nefis ve tabiata karşı mücâhede etmesi gereklidir. İbrahim el-Havâs -kuddise sirruh- demiştir ki: «Ben bir defasında Likam dağında idim, orada bir nar gördüm, canım istedi, yaklaştım, bir tane aldım, yardım, baktım ki ekşi. Bıraktım yoluma devam ettim, derken bir tarafa atıl mış bir adam gördüm ki, yüzüne sinekler konmuş, «es- selâmu aleyküm» diye selâm verdim, selâmımı, «sana da selâm ey İbrahim!» diyerek aldı. Beni nereden, tanıdın? dedim. Allah’ı tanıyana hiç bir şey gizli kalmaz dedi. Bunun üzerine ona dedim ki: Görüyorum ki, Allah ile berabersin, Allah’a duâ etsen de, seni bu sineklerin ezâsından korusa ya. Buna karşılık o da dedi ki: Görüyorum ki, sen de Allah ile berabersin, duâ etsen de seni bu nar arzusundan korusa, zirâ insan, nar sok masının elemini âhirette duyar, sineklerin sokma acısını ise yalnız dünyâda hisseder. Bunun üzerine onu bıraktım ve yürüdüm. Hasenelerin (sevabların) en güzeli, tevhiddir: Zirâ bu herşeyin esasıdır. Bu yüzden o, mizanda tartılamaz. Efen dimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: