Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
126 / Bakara Sûresi Tefsiri Şehr İbn-i Havşeb demişdir ki: Adem yeryüzüne düşünce Allah’dan utancına üçyüz sene başını kaldıra madı. Büyükler dediler ki: Eğer bütün ehl-i arzın gözyaşları toplansa idi Davud’un bir hatası üzerine dökdüğü göz yaşları kadar olurdu. Davud’un ve bütün ehl-i arzın göz yaşları da toplansa idi Âdem’in cennetden çıkarıldığında dökdüğü göz yaşları kadar olurdu. Ömründe biricik hata işleyen böyle büyükler bu kadar göz yaşı dökmüşler, isyândan ve tuğyandan bir an olsun çıkmayanlar ne yapmaları lâzımdır, teemmül edilmelidir. Tevbe bâtınî kirleri gideren bir sabun olup, kul kötülükden vazgeçer ve amelini düzeltirse Allah da onun durumunu düzeltir ve kaybettiği nimeti ona iâde eder. Mâlik bin Dinar -rahimehullah- anlatır: «Bir gün bir çocuğa uğradım. Toprakla oynuyor ve bir gülüyor, bir ağlıyordu. Şuna selâm vereyim dedim, nefsime büyük lük geldi, vazgeçdim. Sonra dedim ki: Ey nefis! Nebîyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- büyüklere de selâm verirdi, küçüklere de! Vardım selâm verdim: Ve aleyke’s-selâm ve rahmetullahi ve berekâtüh ey Mâlik bin Dînâr! diye mukabelede bulundu. Şaşırdım, dedim ki: Bugüne kadar, beni görmediğin halde beni nereden tanıdın? Dedi ki: