Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
Hz. Âdem'in Yaratılışı / 117 Şeytan inadlığında ve küfründe, devam ederek secdeye varmaz. Tekrar ateşe atılır. Bu âyetten anlaşılan mühim noktalar şunlardır: Kibrin çirkin kabul edilmesi, sahibini küfre sürüklemesi, Allah’ın emrine itaat etmeye teşvik, emrin sırrını araştırmaya dal- mamaktır. Çünkü emir vucûb içindir. Yani, Allah «secde ediniz» emrini verdiğine göre niçin, neden sorularını sor madan derhâl, «emrin başımız üzere» diyerek gereğini yerine getirmek icab eder. Bir kimse ki, Allah hâlinden onun küfür üzere öleceğini bilir, işte o gerçekten kâfirdir. Çünkü ibret sonlaradır. Yâni, şu andaki duruma göre, mü’min olsa bile, vefat anındaki durum esas itibâra alınır ve vefat zamanında îmânını muhafaza edebilmişse ebedî azabdan kendini kurtarabilir. İnsanın, îman üzerine mi, yoksa küfür hâlinde mi, gittiği sona göre değerlendirileceğinden, kulun itaatlere koşması ve onları yerine getirmek için çaba göstermesi gerekir. Zirâ herkese, niçin yaratılmışsa, o kolaylaştı rılmıştır. Amel defteri, amel-i sâlihle mühürlenmesi için özellikle sene sonunda taatlere koşmak icâb eder. Râbia’yı-Adeviyye, -kuddise sırruha- Sûfyân-ı Sev- rî -rahmetullahı aleyh-’e şöyle demiştir: - Senin ömrün ancak sayılı günlerden ibarettir. Bir gün geçince, senin ömrünün bir kısmı gider. Ömrünün bir kısmı gidince, yakında tamamı gidecektir. Sen bilgili insansın amel işle, düşün. Dinarım, dirhemim gitti, malım ve makamım zâyi oldu deme. Bilâkis, günüm gitti, ne yaptım, zirâ bir günle ömür biter, de.