Sayfa yükleniyor…
Sayfa metni
222 / Ashâb-ı Kiram 1 «- Ey Cemâat! Susunuz, durunuz, başınıza bir iş çıkarmayınız. Ben düşündüm, taşındım lâzım gelen ile müşavere etdim,» dedi. Hemen Hazret-i Ali -radıyallahu anh-’i çağırdı. Abdurrahman bin Avf ona dedi ki: «- Allah’ın Kitabı ve Resûlünün sünneti üzere ve ondan sonra iki Halife’nin sîreti üzere amel edeceğine Allah ile ahd ü misak et» dedikde Hazret-i Ali de: «- Umarım ki ılm ü takatim erdiği kadar amel ederim,» dedi. Abdurrahman da iki kerre daha bu suali îrad etdi. Hazret-i Ali -radıyallahu anh- yine öyle cevab verdi. Haz ret-i Ali’nin cevabı savab ve muvafık-ı hikmet ise de vakit pek nazik olmakla öyle kayd ü şart tekayyüd ve tevakkufa müsaid değildi. Binaenaleyh Abdurrahman ibn-i Avf hemen Hazret-i Osman -radıyallahu anh-’i çağırıp ona da üç kerre Hazret-i Ali’ye dediği gibi dedikde Hazret-i Osman tevakkufsuz: «- Evet öyle amel ederim» demekle Abdurrahman Hazretleri başını kaldırıp eli Hazret-i Osman’ın eli üzerinde olduğu halde: «Yâ Rab! Şahid ol! Boynumdan emaneti Osman'ın boynuna koydum» diyerek bey'at edince sair nâs da bey’at eyledi. Sonra Hazret-Î Talha geldi, Hazret-i Osman’ın yanına girdi. Hazret-i Osman ona: «- Muhayyersin, İstersen bey’at eyle ve eğer ibâ edersen emr-i intihabı iade ederim» deyince Talha: «- Herkes sana bey'at etdi mi?» diye sordu. Osman: