Sayfa metni
Özüm Ağlar * * Mahmut Sami Ramazanoğlu (k.s.) Efendimiz Hazretleri bazı yıllar yaz aylarında Yahyalı yakınlarında şifalı bir yer olan Yeşilhisar içmelerine ge lir, orada birkaç gün dinlenirlermiş. Gelişlerinde istirahat ve ziyaret ter tibini Hacı Haşan Efendi Üstadımız yaparmış. Bir defasında böyle bir sohbetten sonra yaşlıca bir kadın, bohçasına koyduğu güzel ve taze mey veleri Üstadımızın önüne koyar. Bir anlık bir sükûttan sonra, Sami Efen di Üstadımızın (k.s.) simalarında devamlı bulunan tebessüm yerine bir hoşnutsuzluk belirir ve elinin tersi ile kaldırılmasını işaret ederler. İhvân- ı Kiram: “Acaba böyle nazik bir ikram niçin reddolundu?” diye düşünür lerken, biraz sonra oranın yerlisi bir adam gelir ve o kadın hakkında: “Efendim! Bu kadın birkaç kişinin miras hakkını yiyen birisidir.” der. Bu nun üzerine kafalarda beliren istifham silinir ve Muhterem Üstadımızın büyüklüğü bir kere daha gönüllere nakşolunur. Yine Mahmut Sami Ra- mazanoğlu (k.s.) Üstadımızın teşriflerinden birisi için tüm hazırlıklar ya pılmış, Yahyalı ve çevresinin tüm ihvanı Yeşilhisar içmelerine gelmiş ve pür heyecan Ustad Hazretlerini bekliyorlar. Saatler ilerliyor, üstadın sevgisi ruhlarda. Sonsuz bir hasretle, herkes gözlerini ufka dikmiş bekle- şiyorlar. Ve bir haber; Ankara temsilcisi Mustafa Efendi geliyormuş, Sa mi Efendi üstadımız (k.s.) bazı sebeplerden dolayı gelemiyeceklermiş. Bir hüzün bulutu ihvanın üzerine çöker. Herkeste bir üzüntü belirir. İş te yukarıdaki şiir bu vesile ile yazılmıştır. Bu hicran elemi büktü belimi Gözlerim görmedi vahdet gülünü Firkatin tesiri tuttu dilimi Gözüm ağlar, özüm ağlar Kimse birbirine bakamaz halde İhvanın gözleri dikili yolda Birkaç gün kardeşler bekledi çölde Gözüm ağlar, özüm ağlar 72