Sayfa metni
Rasûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- birbiri üzerine iki zırh giydi. Ve Kılınanı kuşanıp yine onlarla beraber hücre-i mutahharesinden dışan çıkdı. Sair as- hâb-ı kiram da hep hazır olup ve avâlî karyeleri ahâlisi gelip kâffeten Rasûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- ’in çıkmasını beklemeye başladılar. Askerlikde En Mühîm Vazife Askerlikde en mühîm vazife, seraskerin emrine itaattir. Halbuki askerliğin en mühim vazifesi, harekât-ı har- biyede seraskerin emrine tamâmiyle itaat ederek onun re’y ü tedbîrine asla kanşmamakdır. Rasûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz tahaffuza cengi tensib buyurmuş iken bâzı ashabın O’nu dışan çıkmaya mecbur etmeleri büyük bir hatâ idi. Evs kabilesinin reîsi ve Ensâr-ı Kiramın en ulusu olan Sa’d bin Muâz -radıyallahu anh- ile Useyyid bin Hudayr -radıyallahu anh-: - “Siz Rasûlullah’ı istemeyerek çıkmaya mecbur ettiniz . îşi O’na bırakmalı İdiniz. O’na vahy gelir ve işin iktizâsını O sizden âlâ bilir” diye onlan tevbîh ettiler. Onlar da bu istediklerine nadim oldular. 13