Sayfa metni
102 / Musâhabe 2 ------------------------------------------------------------ 7- Onunla eğlenmek murâd ederek nâsın gülmesi ni kasd ediyor. 8 - İstihkâr ve istihzâ maksadıyla gıybet ediyor. 9- Gıybet ettiği kimsenin münker fiili yapmasıyla kendi nefsini beğenmiş oluyor. 10- Miskin kimsenin bu fiili beni gam ve kederlen dirdi, diyor. Halbuki kendini gıybete sevk etmiş oluyor. Gıybet hakkındaki âyet-i celîlenin sebeb-i nüzulü, ashâbdan iki zâtın Selmân-ı Fârisî -radıyallahu anh-'ı gıybet etmeleridir. Şöyle ki: Bazı seferde ashâb-ı kirâmdan iki zâtın taâmını pi şirmesi için Selmân-ı Fârisî'yi -radıyallahu anh- Rasû- lullah -sallallahu aleyhi ve sellem- onlara hizmetçi verir di. Bir gün uyku galebesiyle Selmân-ı Fârisî -radıyalla- hu anh- taâmı hazır edememişti. O iki zat da onu Rasû- lullah’ın -sallallahu aleyhi ve sellem- mutfağında fazla tâam varsa bir miktarını getirmek üzere gönderdiler. Selmân-ı Fârisî -radıyallahu anh- Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-’in taâmını ihzara memur olan Üsâme bin Zeyd -radıyallahu anh-’e geldi. Üsâme -radıyallahu anh- de taâmın kalmadığını beyân edince Selmân-ı Fâ risî -radıyallahu anh- geri geldi ve taâmın olmadığını haber verdi. O iki zat Selmân -radıyallahu anh- hakkında; “Sulu kuyuya gitse susuz gelir.” diye, Selmân -radıyallahu anh-’ı gıybet ettikleri gibi Üsâme -radıyallahu anh-’e de sûizan etmiş oldular ve güyâ dediler ki, Rasûlullah -sal-