Sayfa metni
176 / Hazref-i İbrahim ---------------------------------------------------------------- Selam Olsun İbrâhim’e (>^jil ı/^ c^*" ^\-A^ ¿^y*-^! ¡y 4^ Lijj j bjÇp ^ -ol <u-> 'jd-kJl <S'f^ tiLİAi ^vi> ^i*dj^ ¿r® 3 ıF'-’l 3 ^j'i 3 f"^ <ur> ¿^ j “İbrahim’e cümle-i ihsanımızdan biri de kendi sinden sonra gelecek ümmetlerin lisanlarında hüsn-i senasını ibkâ ettik. O ümmetler daima “Selâ- mün alâ İbrahim - İbrâhim’e selâm olsun!” duasını yâd edeceklerdir. Bu duâyı hiçbir sûrette dillerin den düşürmezler. Yani ilâ yevmi’l-kıyâm Ona selâ metle duâ ederler. İşte dünyada ve âhirette İbrâ- him’i en iyi şekilde mükâfatlandırdığımız gibi niyet lerinde ihlas ve ihsan üzre olan kimseleri de en gü zel şekilde mükâfatlandırırız.”120 Bu âyet-i celîlede beyan olunduğu veçhile insan için nâs arasında husn-i senâ ve zikr-i cemîl bırakmak bir meziyet ve saâdet-i azîme olduğundan güzel amel ler tahsiline ve insanlara güzel muameleye sa’y ü gay ret etmesi lâzımdır. İhsan sâhibi olan her ferdin taraf-ı İlâhîden mükâfat olarak güzel muâmele göreceğine bu âyet-i celîle delâlet eder. 120. Saffât Süresi/108-113