Sayfa metni
36 / Ashâb-ı Kiram 1 __________________________________ devrilmiş ve içindeki sular dökülmüştü. Sular tavandan Peygamber Efendimiz’in üstüne akmasın diye çok üzül dük. Ben ve Ümm-i Eyyûb hemen örtümüzü çıkardık ve suların üzerine atladık. Bu suretle suların aşağı akmasına mâni olduk.»10 10 el-istiâb-1/404, el-İsâbe-1/405, ibn Hişam-2/144. Elhâsıl Hâtemu’l-Enbiyâ -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in kudümüyle şeref bulan Medîne-i Münevvere şehri ve halkı son derece memnun ve mesrûr olup nûrlara gark oldular. Vatanlarından ayrı düşüp de gönülleri mahzûn olan Muhâcirlere taze can .geldi. Ensâr-ı Kiram’ın da sevinç yaşlarıyla gözleri doldu ve yüzleri güldü. Resûl-i Kibriya Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- Ebû Eyyûb -radıyallahu anh-’ın evinde bulunduğu yedi ay zarfında Ensâr-ı Kiram’dan üç dört kişi silâhlı olarak münâvebe suretiyle sabahlara kadar nöbet beklemişlerdir -radıyallahu anhüm ecmaıyn- $ Enes -radıyallahu anh- diyor ki: «Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz Medine’ye girerken, o gün gibi güzel, nurlu, feyizli ve ferâhlı bir gün daha görmedim. Peygamberimizin vefâtı günü kadar da karanlık, kâbuslu ve mihnetli bir gün daha görmedim.»